![www.balet.pl Strona Główna](templates/subSilver/images/logo_phpBB.gif) |
www.balet.pl
forum miłośników tańca
|
Rudolf von Laban |
Autor |
Wiadomość |
forum.balet.pl
ADMINISTRATOR
![](http://img56.imageshack.us/img56/5757/logo2wi1es7ox.jpg)
Posty: 107
|
Wysłany: Nie Mar 19, 2006 2:25 pm Rudolf von Laban
|
|
|
Rudolf von Laban
– ojciec i prekursor tańca ekspresjonistycznego.
(foto: Laban Centre)
Rudolf Laban urodził się w 1878 roku w Bratysławie.
Już w młodości zafascynował go świat tańca i ruchu, możliwości ekspresyjne ludzkiego ciała. Studiował sztuki piękne w Monachium i Paryżu. Podróżował i występował z francuską grupą taneczną w Afryce Północnej, w latach 1907-10 występował jako tancerz w Austrii i Niemczech. W 1907 roku osiadł w Wiedniu.
Tam stworzył podstawy nowego tańca opierając się na jego trzech częściach składowych, które można analizować i opisywać. Są to: przestrzeń, czas i ciężar [kierunek, czyli usytuowanie w przestrzeni (Raum), okres trwania i rytm, czyli czas (Zeit) oraz natężenie, czyli siła (Kraft)]. Kierunek ruchu określany był na podstawie trójwymiarowości ludzkiego ciała, jego trzech osi i utworzonych z ich połączeń płaszczyzn. I tak na płaszczyźnie pionowej ruchy przebiegają w górę, w dół, w bok, na płaszczyźnie poziomej w tył, przód i w bok, na płaszczyźnie strzałkowej w górę, w dół, w przód i w tył. Z połączenia tych płaszczyzn powstaje sześcian, w których ruchy biegną też ukośnie do jego narożników. Autorem tej teorii opartej na trójwymiarowości przestrzeni był właśnie Rudolf von Laban, który za wzór przestrzeni przyjął platoński kształt ikosaederu. Skonstruował, więc dwudziestościan, złożony z równobocznych, stykających się ze sobą trójkątów. Ten model przestrzeni mógł w pełni opisywać ruch.
Przez konfrontację z przestrzenią i wynurzaniem się z przestrzeni tancerz może poczuć i odkryć dynamikę, siłę i moc swojego ciała. Laban wywiódł ruch z mocy, czasu i przestrzeni i uzależnił go od indywidualnej ekspresji, a następnie od tego, z jakim wysiłkiem, energią i prędkością wykonywane są ruchy.
Dla Labana przestrzeń, w której odbywa się ruch otacza tancerza, jest jego partnerem. Analizuje ruch wolny i szybki, nagły i ciągły. Taniec wg Labana nie musi podążać za muzyką, może obejść się bez niej, „akompaniamentem” może być cisza, rytm wybijany przez perkusję lub recytacja. W przeciwieństwie do tańca klasycznego, starającego się wyzbyć ciężaru, stwarzać wrażenie lekkości, taniec Labana charakteryzuje ciężar, jego zastosowanie, przechodzenie od stanu równowagi do jej braku i odwrotnie.
Najistotniejszy jest dla Labana przepływ – to on charakteryzuje taniec jako zjawisko – momenty napięć i odprężeń oraz zestrojenie ciała i umysłu w jeden wyrazisty instrument nieskrępowany jakąkolwiek konwencją kroków, muzyką czy treścią.
Celem Labana było nadanie tańcowi równego miejsca obok innych sztuk i opracowanie dlań bazy teoretycznej. Ze swego doświadczenia badacza ruchu ludzkiego wyciągnął wniosek, że słownik ruchowy jest dużo szerszy niż tradycyjnie używany w tańcu i sugerował tancerzom „poznawczo-badawcze” obchodzenie się z ruchem, aby w swej pracy mogli się nim posługiwać indywidualnie i kreatywnie. Chodziło o rozwijanie świadomości ruchowej, potencjału i własnego zasobu ruchu tancerza – artysty. Wg niego taniec powinien móc wyrazić to, czego nie jesteśmy w stanie opowiedzieć i przekazać słowami.
W 1910 roku Laban założył szkołę tańca w Monachium. Od 1913 roku wykładał w Szwajcarii w Monteverita koło Lagomaggiore – miejscu spotkań intelektualnej elity (Rilke, Joyce i in.). Tam też doszło do spotkania Labana z Mary Wigman, przybyłej z Hellerau, gdzie nauczał Emil-Jaques Dalcroze. Wigman została wkrótce uczennicą, a potem asystentką Labana. W wyniku ich wspólnych eksperymentów artystycznych powstały solowe występy Wigman wykorzystujące „labanowską przestrzeń”.
Po wybuchu wojny Laban i Wigman przenieśli się do Zurychu. Po wojnie Laban wrócił do Niemiec, został mianowany dyrektorem baletu w Teatrze Narodowym w Stuttgarcie. W latach 1914 – 25 stworzył wiele spektakli, do których tworzył zarówno choreografię, muzykę, jak i inscenizację: Zwycięstwo ofiary, Gracz, Cassanova.
W 1925 przeniósł się do Hamburga, gdzie objął kierownictwo szkoły i stworzył kameralną grupę taneczną Tanzbuhne Laban – balety: Tytan, Don Juan, Terpsychora i in. (Tam po raz pierwszy w kręgu Labana pojawił się Kurt Jooss). [W latach 20-tych Joosse zdobywa poklask i uznanie, głownie poza granicami kraju, w Niemczech czasów kryzysu (który odzwierciedla w swojej twórczości), Josse napotyka na trudności, emigruje.] W przeciwieństwie do niego Laban nie komentował w tańcu kwestii społecznych.
Laban i Wigman pozostali więc w Niemczech. Od 1930 roku Laban pełnił funkcję baletmistrza Opery Berlińskiej, a w 1934 roku został mianowany dyrektorem Niemieckiej Sceny Baletowej. W 1936 roku kierował Międzynarodowym Festiwalem Tańca, podczas którego został zaprezentowany taniec przygotowany przez Labana i wykonany przez tancerzy z różnych stron Niemiec, przekazany wcześniej za pomocą kinetogramów. Goebbels obecny na pokazie zdjął widowisko, Laban otrzymał jednak propozycję oficjalnej współpracy z rządem nazistowskim. Po odmowie został zdjęty z pełnionych stanowisk i wyjechał do Anglii.
Schronienie znalazł przy Kurcie Joossie w angielskim Dartington Hall, skąd później przesiedlił się do Stanów Zjednoczonych. W Manchesterze z Lisą Ullmann założył wraz szkołę Art of Movement Center, gdzie do swojej śmierci pracował i działał.
Rudolf Laban jest twórcą (wraz z Albrechtem Knaustem i Kurtem Joossem) zapisu ruchu (nie tylko tanecznego) zwanego kinetografią. Oprócz możliwości utrwalania przebiegów ruchowych, system ten pozwala także ruch analizować i w formie zapisu przekazywać go na dowolną odległość. Tancerz wyposażony w umiejętność jego odczytywania może precyzyjnie odtworzyć ruch bez udziału stadium pokazu. Na tej zasadzie odbywały się pokazy labanowskich chórów ruchowych – grup wykonawców poinstruowanych uprzednio na odległość.
Po raz pierwszy swe osiągnięcia Laban opublikował w 1928 roku w piśmie „Schrifttanz”. W 1956 roku Rudolf Laban opublikował zarys zasad kinetografii w książce Principles of Dance and Movement Notation. Kinetografia opiera się na stosunkowo niewielkiej liczbie znaków, z których każdy nosi kilka cech charakterystycznych danego ruchu: oznacza kierunek ruchu, jego siłę i poziom.
o notacji Labana czyli kinetografii:
http://user.uni-frankfurt.de/~griesbec/LABANE.HTML
http://www.gotan.ch/labanotation.html
http://www.dance.ohio-state.edu/labanwriter/
http://www.dance.ohio-sta.../LWWorkshop.pdf
_____________
oprac. Kasia G (wszelkie wykorzystywanie bez podania źródeł zabronione!) |
_________________ Forum Balet.pl |
|
|
|
|
![](templates/subSilver/images/spacer.gif) |
alicenancy
Nowicjusz
Posty: 1
|
Wysłany: Pon Paź 21, 2013 9:25 am
|
|
|
Wywodzą się z naśladowania ruchów zwierząt. Przeznaczone są dla uczczenia zwierzęcia od którego pochodzi ród lub plemię.
Zwykle totem jest jednocześnie tabu, czyli podlega specjalnej ochronie, nie wolno go zabijać czy nawet dotykać. Tańce imitujące zwierzęta maja na celu zwiększenie przyrostu naturalnego czczonych zwierząt i utrzymanie rodowej łączności z totemem. Różne zdarzenia z życia zwierząt przedstawione są w obrazowych tańcach: walki zwierząt pomiędzy sobą, składanie jaj, karmienie młodych, gonitwa małp po drzewach itp.
Ten wpis - co ma wspólnego z Labanem? Czy czy aby codzi o ten własnie wątek???
Administrator Kasia G |
_________________ alice |
Ostatnio zmieniony przez Kasia G Pon Paź 21, 2013 10:10 am, w całości zmieniany 1 raz |
|
|
|
|
![](templates/subSilver/images/spacer.gif) |
berrybiggest
Nowicjusz
Związek z tańcem: berrybiggest
Wiek: 104 Posty: 1 Skąd: gsdfbcxvxb
|
Wysłany: Wto Sty 27, 2015 9:57 am
|
|
|
This was a very good read it. Last, it provides more detailed information. It's good to know very much more with it. |
|
|
|
|
![](templates/subSilver/images/spacer.gif) |
|
|