| Krótko... |
Zostań autorem wortalu Balet.pl. Chętnych zapraszam do pomocy. Skontaktuj się z nami już dziś. |
|
| Od października 03 było: |
|
930421 odwiedzających |
| Teraz online |
|
Jest już 11 gości online |
|
Zapraszamy na forum Balet.pl, skarbnica wiedzy, miejsce do aktywnej dyskusji. |
|
| |
|
| |
|
|
| FESTIWAL BORISA EJFMANA |
|
|
|
(09 wrzesień 2008 13:56)
, nadesłał Ula |
| FESTIWAL BORISA EJFMANA W 60-LECIE URODZIN CHOREOGRAFA
Tradycją już stały się żwrześniowe występy gościnne Sanktpetersburskiego Teatru Baletu Borisa Ejfmana. W tym roku zespół zaprezentuje aż cztery spektakle, oparte na literaturze i tradycji rosyjskiej: Galę baletową, na którą złoą się najlepsze i najbardziej znane fragmenty z różnych baletów Ejfmana, „Czerwoną Giselle”, „Rosyjskiego Hamleta” oraz „Braci Karamazow”.Boris Ejfman jest choreografem i inscenizatorem, twórcą ponad 40 baletów, uznawanym obecnie w świecie za czołowego i najbardziej kreatywnego artystę baletu rosyjskiego. W 1977 roku założył własny Sanktpetersburski Teatr Baletu, z którym realizuje swoją autorską wizję teatru tańca. Wykreował oryginalny styl, wywodzący się z baletu klasycznego, ale przesiąknięty duchem choreografii współczesnej. Zespół Borisa Ejfmana wystąpi w Operze Narodowej w dniach 17-21 września br. 18 IX pokazany zostanie „Rosyjski Hamlet”, 19 IX „Czerwona Giselle”, 20 IX dwukrotnie Gala Baletowa i 21 IX „Bracia Karamazow”.
18 IX 2008, czwartek, godz. 19.00 (Sala Moniuszki)
ROSYJSKI HAMLET - SYN KATARZYNY WIELKIEJ
Inscenizacja i choreografia - Boris Ejfman
Scenografia - Wiaczesław Okuniew
Muzyka - Ludwig van Beethoven, Gustav Mahler
Obsada:
Maria Abaszowa, Nina Zmijewiec (Caryca), Dmitrij Fiszer, Ilia Osipow (Syn Carycy), Jurij Ananian, Aleksiej Turko (Faworyt Carycy), Natalia Poworozniuk, Anastasija Sitnikowa (Żona Następcy tronu), Oleg Markow, Siergej Wołobujew (Duch ojca następcy tronu) oraz zespół baletowy
OD CHOREOGRAFA
Balet jest sztuką przekazu. Podobnie jak inne dziedziny artystyczne, on również czerpie życia społecznego. Sztuka natomiast przekształca rzeczywistość zgodnie z prawami swej estetyki. W naszym przedstawieniu przenosimy się do czasów Pawła I, syna Katarzyny Wielkiej. Sięgamy do źródeł jego przenikliwych cierpień. Owa tragiczna postać rosyjskiej historii znana jest także jako rosyjski książę Hamlet. Panował krótko, zaledwie cztery lata, a jego nieszczęśliwe, tragiczne dzieciństwo legło u podstaw ponurego, konserwatywnego militaryzmu cara.
Śmierć jego matki, carycy Katarzyny, wywołała niepokoje polityczne w Rosji i odwróciła koło europejskiej historii.
Mistyczny terror proroctwa Piotra Wielkiego rzucił cień na losy carskiej rodziny w ciągu całego XIX wieku, niszcząc imperium z nadejściem wieku XX. A jego zimny powiew wciąż błąka się po pustkowiach rosyjskiej władzy, zapędzając ją na skraj przepaści.
Boris Ejfman
19 IX 2008, piątek, godz. 19.00 (Sala Moniuszki)
CZERWONA GISELLE
W hołdzie Oldze Spiesiwcewej
Inscenizacja i choreografia - Boris Ejfman
Scenografia - Sława Okuniew
Muzyka - Piotr Czajkowski, Alfred Schnittke, Georges Bizet, Adolphe Adam oraz charlestony amerykańskie (nagranie)
Obsada:
Anastasija Sitnikowa, Nina Zmijewiec (Balerina), Jurij Ananian, Aleksiej Turko (Czekista), Oleg Markow, Siergej Wołobujew (Pedagog baletu), Dmitrij Fiszer, Oleg Gabyszew (Lifar), Anton Labunskas, Dmitrij Luniou (Partner) oraz zespół baletowy
OD CHOREOGRAFA
Spektakl poświęcony jest Oldze Spiesiwcewej, jednej z najwybitniejszych balerin XX wieku.
Byłem wstrząśnięty, kiedy poznałem szczegóły jej życia: wyjątkowa artystka, wyniesiona przez sławę, ubóstwiana przez wielbicieli i krytykę, 20 lat spędziła w klinice dla nerwowo chorych pod Nowym Jorkiem, osamotniona i ubezwłasnowolniona! Emocje, jakie wzbudziła we mnie jej historia, stały się impulsem do stworzenia tego spektaklu.
Nie jest to biografia Spiesiwcewej, lecz próba uogólnienia jej losu i losów wielu utalentowanych ludzi, którzy zmuszeni do opuszczenia Rosji, kończyli często tragicznie za granicą.
Spiesiwcewa była genialną Giselle. Tancerka tak głęboko pogrążyła się w świecie swojej bohaterki, że zabrakło jej sił na powrót do rzeczywistości. Los Giselle stał się jej losem. Fatalny wpływ na życie Spiesiwcewej miał fakt, iż będąc primabaleriną, została wciągnięta w wir krwawych wydarzeń rewolucyjnego Piotrogrodu, a to czerwone wspomnienie, jak znak losu, prześladowało ją później i męczyło. Emigracja przyniosła jej nie tylko rozczarowania osobiste i artystyczne, lecz także pociągnęła za sobą kolejne tragedie, prowadząc do katastrofy.
Jako teatr baletowy pragnęliśmy złożyć hołd Oldze Spiesiwcewej, wielkiej balerinie o tragicznym losie.
Boris Ejfman
20 IX 2008, sobota, godz. 16.00 i 19.00 (Sala Moniuszki)
JUBILEUSZOWA GALA BALETOWA
Inscenizacja i choreografia - Boris Ejfman
Program i obsada Gali
21 IX 2008, niedziela, godz. 18.00 (Sala Moniuszki)
BRACIA KARAMAZOW
Inscenizacja i choreografia - Boris Ejfman
Scenografia - Wiaczesław Okuniew
Muzyka - Siergiej Rachmaninow, Modest Musorgski, Richard Wagner oraz pieśni cygańskie (muzyka z nagrania)
Obsada:
Dmitrij Fiszer, Ilja Osipow (Aleksiej Karamazow), Oleg Markow, Siergej Wołobujew (Iwan Karamazow), Oleg Gabyszew, Aleksiej Turko (Dmitrij Karamazow), Andriej Iwanow, Oleg Markow (Fiodor Karamazow), Natalia Poworozniuk, Anastasija Sitnikowa (Katerina Iwanowna), Nina Zmijewiec, Jekaterina Żigałowa (Gruszeńka) oraz zespół baletowy
OD CHOREOGRAFA
Dostojewski był największym przewodnikiem duchowym Rosji, swą twórczością poruszył cały świat. Jak więc nie dostrzec w „Braciach Karamazow” istoty myśli autora?
Cóż to za rodzina?
To przede wszystkim ojciec, człowiek zepsuty, bufon, skąpiec, lubieżnik, który przekazał swym trzem synom: Dmitrijowi, Iwanowi i Aleksemu geny rodziny niezrównoważonej, w której niepokoje duchowe doprowadzają do perwersji, a chęć przekroczenia wszelkich granic moralnych - do deprawacji i zbrodni.
Akt pierwszy opiera się na powieści, w której zdarzenia podporządkowane są następującym problemom: pożądaniu i rozwiązłości oraz ortodoksyjności i wierze w Boga.
W drugim akcie chciałem podążyć za myślą Dostojewskiego, który miał zamiar kontynuować powieść. Zebrałem więc jego notatki i na tej podstawie rozpocząłem nową pracę, opierając się przede wszystkim na moim sposobie postrzegania ewolucji Aleksego, „jedynego syna, który w powieści wydaje się wolny od dziedzictwa rodziny Karamazowów”, a który w akcie drugim ulegnie przekleństwu ciążącemu nad całą rodziną.
Muzyka odpowiada charakterom mych postaci: Rachmaninow, Musorgski, pieśni cygańskie, a legendzie o Wielkim Inkwizytorze towarzyszy monumentalna uwertura do „Tannhäusera” Wagnera.
Przyświecała mi myśl Dostojewskiego: „Nie ma wolności bez bólu, twórczości - również”.
Boris Ejfman
źródło: www.teatrwielki.pl |
| Ostatnia aktualizacja (09 wrzesień 2008 17:53) |
| [ Wróć ] |
|
|
| |
|
FESTIWAL BORISA EJFMANA 
