Aerobik

ćwiczenia grupowe przy muzyce; wymyślony przez amerykańskiego lekarza dr Qooper”a i wykreowany przez aktorkę Jane Fonde, zyskał dużą popularność wśród zajęć rekreacyjnych. Jest wciąż modyfikowany na potrzeby fitness, stąd tak wiele jego różnych odmian. Współczesne formy aerobicu oparte są na tańcu (Lo impact, Hi-lo, Danceaerobic), sportach walki (Boxaerobik, Martail Arts, Tai-Bo), treningu wzmacniającym (TBC, Circuit, Core Board), technikach relaksacyjno-rozciągających (Stretching) i elementach “body & mind” – ciało i umysł (Pilates, Flexible Strength).

styl oparty na folklorze i kulturze afrykańskiej.

Break-dance

stworzony przez czarnych tancerzy jest jednym z najmłodszych stylów; powstał w latach siedemdziesiątych na amerykańskich ulicach jako forma rywalizacji między gangami młodzieżowymi. Prekursorem muzyki di break-dance był James Brown i Grand Master Flash. Obecnie wykorzystuje się muzykę old school’ową i elektroniczną. Odłamami tego stylu jest electro-boogie i pop looking. Zawiera dużo elementów akrobatycznych, a figury wykonywane są we wszystkich kierunkach. Rozwija ogólną sprawność i koordynację.

Capoeira

jest afro-brazylijską sztuką, która łączy elementy walki, tańca, akrobatyki i śpiewu. Jest to folklorystyczna gra, w czasie której dwóch graczy Capoeira tańczy-walczy w środku koła utworzonego zarówno przez uczestników tej gry, jak i zwyklych widzów. Ich ruchy wyznaczone sa przez rytm tradycyjnej muzyki oraz śpiewaniu piosenki. W pierwszej kolejności widzom ukazuje się koło utworzone z klaszczących ludzi, śpiewających tradycyjne, portugalskie piosenki “wołania i odzewu”. W środku koła tancerze poruszają się w sposób przypominający rywalizację. Większość ruchów jest improwizowanych, a całość zazwyczaj opowiada historię opowiadaną w trakcie śpiewania piosenki. Capoeira jest sposobem na poznanie kultury, języka, oraz filozofii życia. Pomaga rozwijać się fizycznie, poprawia samopoczucie psychiczne, a także uczy tolerancji i szacunku.

Choreoterapia

czyli leczenie poprzez taniec w grupie. Obejmuje taniec, ćwiczenia muzyczno-ruchowe, improwizacje ruchowe do wybranej muzyki. Wartości lecznicze tańca, które zadecydowały o jego coraz szerszym stosowaniu w psychiatrii, to przede wszystkim: społeczny charakter tanca, różnorodność i atrakcyjność form tanecznych oraz możliwość oddziaływania na psychikę poprzez ruch, muzykę oraz kontakt psychiczny z ludźmi. Uczestnicy kursu otrzymują możliwość lepszego poznania siebie, swoich możliwości ruchowych, a także będą mogły zastosować w praktyce zdobyte doświadczenie terapeutyczne.

Flamenco

taniec hiszpański pochodzenia cygańskiego, cechuje go wystukiwanie rytmu podeszwami i piętami w kontrapunkcie z wystukiwanym rytmem, ułożenie zgiętych w łokciach rąk, silne ruchy ramion i rąk, giętkość rąk, ruchy dośrodkowe, bogata ornamentyka gestykulacji przy precyzyjnym akcentowaniu rytmu nogami, wyniosła postawa, nagłe zatrzymania w pięknych pozach, brak bezpośredniego zetknięcia partnerki z partnerem , wielki ładunek temperamentu.

Obuwie: panie – niewysoki obcas, szerokie czubki, panowie – twarda podeszwa

Funky

współczesny młodzieżowy, rytmiczny taniec dyskotekowy dostosowany w stylu i charakterze ruchu do klimatu muzyki pop. Pozornie nogi pracują niezależnie od rak w ruchach odśrodkowych i dośrodkowych przy kręceniu wewnętrznym i zewnętrznym nóg. Połączenie pracy rąk i nóg w taniec wymaga dużej kontroli koordynacji. Ciało jest miękkie, kombinacje taneczne bazują na naturalnych możliwościach ruchowych i dostosowują się do rytmu.

Hip-hop disco

młodzieżowy taniec dyskotekowy, stylem podobny do funky, rozróżniany odpowiednim doborem muzyki.

Repertuar klasyczny

doskonalenie, wykonania i poznawanie znanych układów choreograficznych i wariacji klasycznych z repertuaru światowego baletu, m.in. “Śpiącej Królewny”, i “Don Kichot’a”, itp.

Salsa

taniec i styl muzyki ludowej z obszaru Morza Karaibskiego. Jest łagodnie synkopowana, łączy cechy melodii i rytmów Afryki, Europy, Ameryki Łacińskiej i jazzu. Salsa narodziła się w latach czterdziestych na Kubie, z afrokubańskich rytmów, zwłaszcza mambo i cha-cha. Na wyspach Morza Karaibskiego, na wybrzeżach Kolumbii, Wenezueli, Gujany, Meksyku, Florydy, salsa - naginana do lokalnych gustów - przybrała różny charakter i występuje jako taniec w takich odmianach, jak soca, limbo, cumbia, lambada. Od końca lat osimdziesiątych salsa jest jednym z głównych nurtów muzyki rozrywkowej i tanecznej Ameryki, Japonii, Europy. Gwiazdy angielskiego rocka wchłaniają lub kopiują rytmy znad Morza Karaibskiego i Ameryki Łacińskiej.

Samba

wywodzi się z Afryki i przybyła do Brazylii wraz z afrykańskimi niewolnikami. Jej dziki i niezwykle dynamiczny wygląd przywodzi na myśl Czarny Ląd. Siła samby drzemie w nogach, bo to one wprawiają biodra w ten zmysłowy ruch. Samba od samego początku pochłania, wystarczy usłyszeć jeden jej takt, jedno jej uderzenie by przenieść się do gorącej Brazylii. Samba uelastycznia ciało i nadaje ruchom miękkości. Pozwala otworzyć i zapomnieć. Tańczą ją przez cały rok kobiety i mężczyźni, zaś punktem kulminacyjnym są karnawałowe parady.

Sevillanas

jest mieszanką folkloru cygańskiego i andaluzyjskiego wykształconego w Sewilii. Taniec ten posiada stałą strukturę formalną – składa się zawsze z czterech zwrotek (coplas). Taniec ten tańczony jest zawsze przez parę (kobieta – mężczyzna lub kobieta – kobieta).

Syryjski taniec brzucha

Jest to taniec medytacyjny, łączy ciało, ducha, i umysł. Wyzwala to co najbardziej zmysłowe, uwodzicielskie i kobiece. Jest najstarszym tańcem w historii świata, najbardziej wymownym i wyrazistym tańcem kobiecym, chwytającym za serce swym liryzmem. Od tancerek wymaga odnalezienia w sobie prawdziwie kociej miękkości. Jego ekspresja kryje się nie tylko w kuszących ruchach ciała, ale również w emanującej z oczu tancerki aurze tajemniczości.

Obuwie: boso (skarpetki lub baletki)

Tai Chi (starochińska sztuka walki ze stresem i chorobami)

Chińska sztuka walki sięgająca korzeniami XVII wieku. Należy do grupy stylów Nei jia, tzn. wykorzystujących zasadę prymatu umysłu nad ciałem. Opiera się na użyciu energii wewnętrznej Qi (Chi), której swobodną cyrkulację uzyskuje się przez płynne, zrelaksowane ruchy przy pełnej koncentracji umysłu. Harmonijne połączenie ruchu z oddechem, a oddechu z wyobraźnią, idea równowagi między dwoma pierwiastkami wszechświata: Yin – pierwiastkiem żeńskim, a Yang – pierwiastkiem męskim, stan głębokiego relaksu, wyciszenia i skierowanie uwagi do wewnątrz, to podstawy tej techniki.Trening Tai Chi daje możliwość czerpania energii z jej ukrytych źródeł. Technika ta pozwala wykonywać ekstremalnie gwałtowne ruchy w bardzo ekonomiczny sposób, usuwa zmęczenie, błyskawicznie regenerując cały organizm. Technika którą mogą ćwiczyć ludzie w każdym wieku.

Taniec cygański

Cyganie nie potrzebują do tańca specjalnych okazji. W taborach tańczyli wokół ogniska. Wystarczy, że ktoś zacznie tańczyć, a reszta rusza w jego ślady. Podczas warsztatów Rada Živkovič będzie uczyła kobiecych tańców cygańskich.

Taniec irlandzki

jest po części tańcem ludowym i nowoczesnym wywodzącym się z Irlandii. Wraz z popularnością show typu irlandzkiego, takich jak Riverdance, Lord of the Dance oraz dobrze znanego polskiej publiczności Gaelforce Dance, szkoły tańca irlandzkiego zaczęły powstawać na całym świecie od Stanów Zjednoczonych po Australię i Nową Zelandię.

Taniec jazzowy

taniec jazzowy charakteryzuje parzyste metrum i pulsacja rytmu synkopowego, który jest podstawą muzyki jazzowej. Powoduje to specyficzne akcentowanie kroków oraz niezależne poruszanie częściami ciał (głową, ramionami, klatką piersiową, biodrami, tzw. Izolacje). Ruch akcentowany jest w dół, kolana są zgięte, górna część ciała pochylona do przodu, ruch jest policentryczny, odbywa się w różnych płaszczyznach – na stojąco, na kolanach, w przysiadzie i na leżącą.

Taniec modern

różne odmiany tańca modern bazują na tych samych i pokrewnych zasadach: działaniu dwóch przeciwstawnych czynników contraction (skurczenie, sprężenie) i release (wydłużenie), na fall (upadku) i recovery (odzyskaniu równowagi, na wznoszeniu i opadaniu, na narastaniu i zmniejszaniu się dynamiki). Tancerz modern porusza się w pozycji leżącej, klęczącej, siedzącej, jego ruchy cechuje plastyka, ciągłość i dynamika; bazuje często na ruchach naturalnych i naturalnych możliwościach ciała, stara się przekazywać myśli i uczucia bez zbędnej ornamentyki.

Taniec klasyczny

ma na celu wykształcenie harmonii i ładu w tańcu, czystego piękna ciała, idealnego rysunku, pięknych póz, płynności i harmonii ruchów. Wyrabia doskonałą dyscyplinę ruchową poprzez stałą konstrukcję lekcji, ćwiczenia przy drążku i na środku. Taniec klasyczny to utworzona przez choreografię kombinacja ustalonych kroków i póz, dla oznaczenia których używana jest teminologia francuska.

Taniec orientalny – hinduski (technika klasycznego tańca Bharata Natyam)

wywodzi się z południa Indii, ze stanu Tamil Nadu. Tradycyjnie tańczony w świątyniach Devadasi – tancerki (kapłanki), jako forma modlitwy do bogów. Następnie wyszedł poza obręb świątyń i stał stał się kunsztowną formą sztuki. Za panowania Królowej Wiktorii jego wykonywanie zostało zakazane jako przedstawienie o zbyt uwodzicielskim charakterze. Oficjalnie ta forma powróciła na scenę w latach trzydziestych XX w. Bharata Natyam składa się z dwóch części; Nrtta – abstrakcyjna, zbudowana z licznych adawu, czyli form opartych na rytmach “wyklepywanych” gołymi stopami w połączeniu z układami rąk i dłoni, tworzących dynamiczną, harmonijną kompozycję. Nrtya – część narracyjna, podczas której tancerka za pomocą mudr (gestów dłoni) i mimiki twarzy, opowiada historię – ilustrację do śpiewanych tekstów poetyckich, związanych z mitologią hinduską.

Taniec współczesny

jest to własny styl oparty na szkole Marty Graham, Hortona i Kurta Josa; sprowadzony do Polski przez Ewę Wycichowską do Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu.

Tańce latynoamerykańskie

to samba, rumba, mambo, cza-cza, jive. Samba jest bardzo przestrzenna, progresywna, sprężysta, skoczna i szybka; tancerze falują biodrami i przeginają ciała w różne strony. Rumba jest nieco rozwlekła, leniwa i statyczna; jest tańcem całego ciała, ale braki i głowa pozostają prawie bez ruchu, biodra poruszają się głównie na boki. Mambo - kubański taniec w takcie 2/4, w tempie żywym. Mambo, wylansowane przez P. Prado, zdobyło w latach czterdziestych popularność, która trwała przez lata pięćdziesiąte. Później, w salach tanecznych miejsce mamba zajęła jego spokojniejsza wersja cha- cha. Cha-chę charakteryzuje rytmiczna praca nóg, ostre zginanie i prostowanie kolan, obroty i ruch ciała akcentujący rytm. Jive jest klasycznym tańcem jazzowym tańczonym w rytmie wolnym, średnim i szybkim, ale największym powodzeniem cieszy się szybki jive gdzie duża ilość kroków tanecznych przeplata się z obrotami pod ręka i ruchami bioder.

Techniki rozciągające (barre au sol z elementami tańca klasycznego)

przekład ćwiczeń baletu klasycznego wykonywanych w pozycjach stojących na pozycje siedzące i leżące po to, aby odciążyć nogi, skorygować wady i niedociągnięcia fizyczne, uświadomić prawidłowość wykonywanych ćwiczeń, wyrobić elastyczność i miękkość przez rozciąganie poszczególnych grup mięśni i ścięgien.