[b:f622a282d2]28 listopada o godzinie 19 Teatr Tańca DF i spektakle młodych krakowskich choreografek rozpoczną 17. Krakowskie Spotkania BaletOFFowe (Nowohuckie Centrum Kultury).[/b:f622a282d2]
"At Tibr" jest pierwszą realizacją Teatru Tańca DF w nowym sezonie artystycznym, który Zespół rozpoczął pod patronatem Centrum Kultury "Dworek Białoprądnicki". "Ciepło" Magdaleny Konik i "Mój Vincent" cz. 3 Anny Wańtuch to reżyserskie popisy w ramach Pierwszych Prób Choreograficznych, projektu stworzonego przez Katarzynę Skawińską, reżyserkę teatru tańca i twórczynię Teatru Tańca DF. PPC (Pierwsze Próby Choreograficzne) to inicjatywa mająca na celu rozwijanie twórczych talentów początkujących choreografek i choreografów poprzez naukę różnorodnych strategii działań teatralnych, a także kompleksową pomoc w samodzielnych realizacjach. Projekcje video odgrywają istotną rolę we wszystkich trzech przedstawieniach, choć każde z nich cechuje inna metoda wykorzystania tej techniki.
[b:f622a282d2]"At Tibr"[/b:f622a282d2]
choreografia: Katarzyna Skawińska
muzyka: collage
projekt kostiumów: Grzegorz Skawiński
wykonanie kostiumów: Marta Ornacka
projekcje: Magdalena Konik
realizacja nagrań muzycznych: Darek Helak
obsługa techniczna projekcji: Piotr Sieprawski, Maciej Siudmak
realizacja świateł: Artur Oczkowski, Zbigniew Piotrowski
nagłośnienie: Artur Zapotoczny, Andrzej Mirski
Spektakl nie jest podporządkowany naśladującej rzeczywistość fabule. O jego dramaturgii stanowi pobudzająca percepcję ruchowa wyrazowość. Warstwa semantyczna spektaklu "At Tibr" ma początek w świecie przyrody. Taniec jest tutaj medium polifonii krajobrazu: wznoszenia i opadania, wzbierającego natężenia i przepływu napięcia, kryjącej się za spektakularną feerią barw biegunowości procesów. Ruch wyraża intuicję upływającego czasu. Kolejne sceny spektaklu budują oparty na rytmie pejzaż wyciszający natręctwo nazywania i rozumienia. Przynoszą ze sobą spokój, pewność i niezaburzony rytm oddechu.
[b:f622a282d2]"Mój Vincent" cz. 3[/b:f622a282d2]
choreografia: Anna Wańtuch
tańczą: Anna Wańtuch, Krzysztof Antkowiak (gościnnie)
realizacja wideoprojekcji: Andrzej Górnisiewicz, Filip i Anna Wańtuch
wykonanie odlewów: Mieczysław Koncewicz
muzyka: Hauschka, Patryk Zakrocki, Stefano Arnaldi, Jaques Morelenbaum
opracowanie muzyczne: Łukasz Huzik
opracowanie graficzne: Filip Wańtuch
Psychodynamika procesu twórczego i relacji z partnerem jest głównym wątkiem performatywno-wizualnego spektaklu "Mój Vincent" cz.3. Kolejne sceny są artystycznym wyrazem relacji między dwiema osobami, swoistym obrazem pomieszania języków, afazji w sferze duchowej wymiany. Pierwszy bohater jest wyizolowany, trawiony twórczym niepokojem, zmaga się z własnym powołaniem. Drugi zaś, jest oddany, cierpliwy i pogodzony. Brak pełnego porozumienia między bohaterami oraz wierność własnemu przeznaczeniu pierwszej postaci wsączają w ich związek melancholię i samotność. To, co najbardziej intymne i niepokojące stopniowo zawłaszcza całą wspólną przestrzeń. Człowiek obdarzając, nie może liczyć na odwzajemnienie. Musi odważyć się oddać część siebie, wyzwolić siebie i własnego partnera spod opresji projektowania. Artysta musi posiadać, uprzednio nie otrzymawszy. Sztuka oddaje tyle, ile artysta potrafi odnaleźć w sobie. Drugi człowiek i twórczość artystyczna to dwie drogi do wolności. Bohater walczy o spełnienie się obietnicy stworzenia więzi z rzeczywistością. Więzi pozwalającej przemówić afirmacji świata oraz żywej i nieograniczonej emocjonalności. Walka trwa, ostatecznie jednak jedynie nasza sztuka może za nas mówić. "Mój Vincent" cz. 3 mówi o sensie bliskości między ludźmi. Taniec i obraz pozwalają ocalić od zapomnienia ludzką zmysłowość.
tekst: Kasia Badura
[b:f622a282d2]"Ciepło"[/b:f622a282d2]
choreografia: Magdalena Konik
muzyka: collage
projekcje: Magdalena Konik
wykonanie kostiumów: Marta Ornacka
tańczą: Katarzyna Drozdowska, Karolina Tomaszkiewicz, Magdalena Śmigasiewicz
"Ciepło" to prosta historia. Prosta jak piękno. To opowieść o kobietach, o wspólnocie losów, przyjaźni i sile archetypu kształtującego wyobraźnię. Ta klarowna i ujmująca kompozycja na taniec i obraz wskazuje pewną ideę kobiecej tożsamości. Wyraża określony wzór estetyczny, model działania i reagowania. Bycie kobietą to coś więcej niż odgrywanie określonej roli w społeczeństwie. Płeć jest swoistą faktycznością, która składa się na biografię. Fizjologia i różnice w dostępie do społecznych rytuałów od najmłodszych lat życia ustanawiają różnicę płci. Wdzięk, powab, palce wykonujące precyzyjnym i subtelnym ruchem powierzone im czynności, kształt, bosa stopa, ciało bezwstydne, naturalne, ale zarazem wyzbyte prowokacji i egoizmu. Kobieta mądra, silna, wytrwała, dojrzała. Kobieta wtajemniczona, panująca nad swoim terytorium. Samodzielna, a zarazem połączona z innymi kobietami wspólnym losem. Znawstwo, precyzja i konsekwencja. Stabilność, pewność i spokój... Kobieta dziecko, niewinna, nieokiełznana, dzika, córka natury bezpośrednio związana z ziemią.
tekst: Kasia Badura
Teatr Tańca DF na XVII Krakowskich Spotkaniach BaletOFFowych
niestety dodzwonić się nie mogę :( Pojade w ciemno :P Raz się żyje.... :twisted:
ale mam nadzieję, że będą jeszcze jakieś bileciki :)
[size=9:19d58e5ba7][ [i:19d58e5ba7][b:19d58e5ba7]Dodano[/b:19d58e5ba7]: Pon Gru 01, 2008 3:04 pm[/i:19d58e5ba7] ][/size:19d58e5ba7]
na szczęście bilety były :) Świetne te "Metamorfozy" ;)))
ale mam nadzieję, że będą jeszcze jakieś bileciki :)
[size=9:19d58e5ba7][ [i:19d58e5ba7][b:19d58e5ba7]Dodano[/b:19d58e5ba7]: Pon Gru 01, 2008 3:04 pm[/i:19d58e5ba7] ][/size:19d58e5ba7]
na szczęście bilety były :) Świetne te "Metamorfozy" ;)))