Forum Balet.pl

moge podać skrótowo treśc tych baletów, zwłaszcza ze kilka jest abstrakcyjnych;)
Daj mi dzień - dwa...

o balecie "Balet komiczny królowej" informacja i streszczenie libretta jest tu:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Ballet_comique_de_la_Reyne

a oto "Don Juan" do muzyki Glucka (oczywiście innych wersji tej opowieści - baletowych, operowych i dramatycznych jest mnóstwo)

http://pl.wikipedia.org/wiki/Don_Juan

"Don Juan, czyli Kamienny Gość"

Obraz 1. Uliczka przed domem Komandora, Na polecenie swego pana służący Sganarello przyprowadza muzykantów, by zagrali serenadę pod oknami Donny Elwiry. Don Juan tańczy przy dźwiękach tej muzyki. Zaciekawiona Donna Elwira wygląda przez okno, Don Juan korzysta więc z okazji, by wśliznąć się do jej mieszkania; po chwili widać w oknie czułą parę. Tymczasem wraca do domu Komandor i oburzony przepędza muzykantów. W drzwiach spotyka swą córke i Don Juana, zamierzających właśnie wymknąć spod jego opieki. Komandor nakazuje Donnie Elwirze wrócić do domu i wyzywa na pojedynek jej wielbiciela. Krótko trwa nierówna watka zwinnego młodzieńca ze starcem. Don Juan zabija Komandora i ucieka. Mimo rozpaczy Donna Elwira podąża za ukochanym, który jest jednocześnie mordercą jej ojca.
Obraz 2. Sala biesiadna w domu Don Juana. Za chwilę rozpocznie się uczta, schodzą się już goście (taniec z pochodnia mi, taniec Błazna, ogólny taniec gości, solowy taniec Don Juana). nagle rozlega się stukanie do drzwi. Wchodzi duch Komandora, który przybiera postać posągu ze swego grobowca. Przerażeni goście cofają się, tylko Don Juan nic okazując strachu ani zdziwienia, zaprasza kamiennego go do stołu. On jednak znika. Zabawa trwa dalej. Dla rozrywki biesiadnikowi tańczą Cyganki, dziewczęta z tamburynami, kuglarze i Błazen. W kulminacyjnym punkcie zabawy Sganarello wprowadza zawoalowaną damę. Jest to Donna Elwira, dawna kochanka Don Juana, który przedstawia ją gościom, a po chwili opuszcza dla inrneh kobiet. Gdy Donna Elwira przypomina mu o miłosnych przysięgach, niewierny uwodziciel odtrąca ją z pogardą. Wtedy znowu słychać stukanie do drzwi. Zjawia się ponownie duch Komandora. Don Juan podaje mu puchar wina, lecz gość odmawia, żądając by morderca przyszedł w nocy na cmentarz, na grób swej ofiary. Don Juan przyjmuje zaproszenie, duch znika. Goście w popłochu opuszczają ów straszny dom, tylko Don Juan beztrosko pije dalej.
Obraz 3 . Cmentarz. Jest ciemna, ponura noc. Zgodnie z umową Don Juan, któremu towarzyszy Sganarello, przychodzi na grób Komandora. Posąg wita ich skinieniem głowy. Przerażony sługa ucieka, a Don Juan zuchwale odpowiada na powitanie. Czyniąc mu wyrzuty z powodu rozwiązłego życia, Komandor przywołuje duchy zmarłych kobiet i dziewcząt uwiedzionych przez Don Juana, lecz rozpustnik nie okazuje skruchy i drwi ze swych ofiar. W swym zuchwalstwie posuwa się nawet do podania ręki Komandorowi. Miara się przebrała, Don Juan musi ponieść karę. Kamienna dłoń nie puszcza już jego ręki. Zjawiają się furie i demony, cmentarz zamienia się w piekło, w szaleńczym wirze tańca furie i demony wciągają Don Juana w głąb piekielnej otchłani.

(wg I. Turskiej "Przewodnik baletowy")

"Medea i Jazon"

http://pl.wikipedia.org/wiki/Medea_i_Jazon

Rzecz dzieje się w starożytnym mieście-państwie Korynt w Grecji.
Scena 1. Sala kolumnowa w pałacu Kreona. Król Koryntu, obawiając się słusznych roszczeń Medei do tronu Koryntu, pragnie skłonić Jazona, by rozstał się ze swą małżonką Medeą i połączył z królewską córką Kreuzą. W tym celu organizuje wspaniały festyn, który ma stworzyć córce okazję do usidlenia Jazona. Medea, widząc jawną namiętność Jazona i Kreuzy, jest przekonana o zdradzie małżonka. Stara się jednak zataić jeszcze gniew i rozpacz. Tymczasem zawstydzona Kreuza ucieka.
Scena 2. Wykorzystując sytuację, Kreon ofiarowuje Jazonowi tron Koryntu i swą córkę, pod warunkiem, że odprawi Medeę. Jazon waha się; zjawia się Medea z dziećmi.
Scena 3. Medea błaga małżonka, by zwrócił jej swą miłość i miał wzgląd na dzieci, zaklina, by przebił jej serce sztyletem, jeśli nie może dać jej swojego. Wzruszony Jazon pada w ramiona Medei i obiecuje, że wyrzeknie się tronu i Kreuzy. Lecz oto zjawia się Kreuza i czarem swojej urody znów podbija kochanka.
Scena 4. Jazon ulega Kreuzie, Medei zaś rozkazuje opuścić na zawsze ziemię Kreona.
Scena 5. Rozszalała z rozpaczy Medea daje upust wsciekłości; przywołuje na pomoc duchy piekielne, potwory i węże, Zazdrość, Nienawiść i Zemstę. Ogień zamyka w szkatule przeznaczonej dla Kreona. Trucizną skrapia diamentowy bukiet, upominek dla Kreuzy, zaś z łona Żelaza wyrywa skrwawiony sztylet. Radując się myślą o piekielnych zbrodniach, czarodziejka Medea każe zniknąć posłusznym jej piekielnym stworom.
S cena 6. Na pierwsze ofiary swej zemsty Medea przeznacza własne dzieci, lecz w ostatniej chwili sztylet wysuwa się jej z dłoni. Wręcza więc dzieciom zatrute upominki.
Scena 7. Sala tronowa w pałacu Kreona. Kreon wprowadza na tron Jazona, oddając mu w obecności poddanych berło i koronę. Lud tańczy, radując się z wyboru Kreona. Jazon i Kreuza cieszą się swym szczęściem, lecz w chwili, gdy mają wychylić puchar weselny, zjawia się Medea z dziećmi.
Scena 8. Zebranych ogarnia przerażenie. Medea ukrywa jednak swój gniew pod maską rezygnacji i obłudnej życzliwości. Na jej rozkaz jedno z dzieci wręcza Kreonowi szkatułkę, sama zaś podaje Kreuzie diamentowy bukiet. Pożegnawszy się czule z Jazonem i Kreuzą, Medea odchodzi.
Scena 9. Kreuza odczuwa straszne skutki trucizny, Kreon po otwarciu szkatułki pada martwy. Zrozpaczony Jazon darem nie usiłuje nieść pomoc ofiarom zemsty Medei. Czarodziejka zaś ukazuje się na wozie ciągnionym przez piekielne potwory w otoczeniu Nienawiści, Zazdrości i Zemsty. Sama zabija sztyletem własne dzieci, po czym rzuca narzędzie zbrodni Jazonowi, który oszalały z rozpaczy, zadaje sobie śmierć i umiera w ramionach konającej Kreuzy. Niebo chmurzy się, ziemia drży, pałac płonie i zapada się, wszyscy uciekają, a Medea odlatuje w przestworza, radując się swą zemstą.
(wg I.Turskiej "Przewodnik baletowy")

"Pas de quatre "

http://pl.wikipedia.org/wiki/Pas_de_quattre_%28balet%29

Gdy kurtyna sie podnosi, na scenę wychodzą, trzymając się za ręce cztery baleriny w białych paczkach romantycznych z kwiatami we włosach (każda ma inne uczesanie i inaczej umieszczony kwiat). Ustawiają się w głębi i 3 klękają wokół pierwszej solistki tworząc wdzięczną grupę. Pierwsza podnosi się czwarta solistka. Rozpoczyna swą wariację, po której następuje pas de deux drugiej i trzeciej solistki oraz cztery wariacje solistek w kolejności od czwartej do pierwszej. Po zakończeniu ostatniej wariacji tancerki przyłączają sie do pierwszej solistki i tańczą wspólnie rywalizując w wirtuozowskich popisach. Na zakończenie formują identyczną jak na początku grupę

(wg I. Turskiej "Przewodnik baletowy")
[URL=http://img420.imageshack.us/my.php?image=jjka3co.jpg][img:3b9427bba6]http://img420.imageshack.us/img420/9577/jjka3co.th.jpg[/img:3b9427bba6][/URL]

"Dafnis i Chloe"

http://pl.wikipedia.org/wiki/Dafnis_i_Chloe

Obraz 1
Gaj poświęcony Panowi i jego nimfom. Promieniejąc wdziękiem i urodą, korowód pasterek niesie dary dla bożka, za nimi podążają pasterze. Młodziutki, piękny Dafnis tańczy z dziewczętami, budząc zazdrość swej ukochanej Chloe. Gdy Chloe tańczy z chłopcami, zaleca się do niej pasterz Darkon, grubiański siłacz. Dochodzi już niemal do bójki obu rywali o serce Chloe, gdy młodzież radzi im, by zmierzyli swe siły w tanecznym pojedynku. Ciężki taniec niezgrabnego Darkona budzi śmiech, zaś zwinne pląsy Dafnisa — ogólny podziw. Chloe przebacza Dafnisowi. Wszyscy rozchodzą się, Dafnis układa się do snu. Wtedy zjawia się piękna i doświadczona kusicielka Lykanion i próbuje oczarować swym tańcem niewinnego chłopca, lecz Dafnis, z początku nieco zaciekawiony, odtrąca ją z pogardą. Nagle wieczorną ciszę gaju zakłócają gwałtowne odgłosy walki i szczęk broni. To piraci napadli na spokojnych mieszkańców wyspy. Uciekając przed napastnikami, Chloe szuka schronienia w grocie Pana, lecz bezbożny wódz piratów Briaxis nie waha się wtargnąć zuchwale do świętej groty. Porywa Chloe i unosi ją, zanim Dafnis zdążył przybyć ukochanej z pomocą. Dafnis pada zemdlony. Grota rozjaśnia się. Wychodzą z niej nimfy, w uroczystym tańcu podnoszą Dafnisa i prowadzą do groty, gdzie pasterz zanosi modły do Pana o ocalenie Chloe.
Obraz 2. Obóz piratów. Z łupieskiej wyprawy wracają piraci, niosąc bogatą zdobycz. Rozpoczyna się hulaszcza zabawa, pijatyka, dziki taniec zwycięstwa, bójki i kłótnie o podział łupów. Piraci przyprowadzają również Chloe. Wódz rozkazuje tańczyć pięknej brance i coraz bardziej ulega czarowi dziewczyny. W chwili, gdy chce wziąć ją w ramiona, błyskawica przecina niebo, w obłoku ukazuje się bożek Pan. Rozbójnicy uciekają w popłochu, zostawiając swą ofiarę. Chloe dziękuje Panowi za cudowne ocalenie.
Obraz 3. Gaj bożka Pana (jak w obrazie 1.). Dafnis rozpacza po stracie ukochanej Chloe, nie słuchając przyjaciół, którzy starają się go pocieszyć. Nagle wbiega uratowana Chloe i podąża wprost w ramiona ukochanego (pas de deux Dafnisa i Chloe). Wówczas stary Pasterz wyjaśnia, że Pan wysłuchał ich próśb, ponieważ sam kochał niegdyś piękną nimfę Syrinx Dafnis naśladuje zaloty Pana do Syrinx, która ukryła się przed bożkiem w strumyku, a wtedy Pan zerwał rosnącą na brzegu trzcinę i wytoczył z niej pierwszy flet. Dafnis za przykładem Pana gra na flecie do tańca Chloe. Otaczająca ich młodzież wyraża radość w bachicznym tańcu.
(wg I. Turskiej "Przewodnik baletowy")

"Pulcinella"

http://pl.wikipedia.org/wiki/Pulcinella

Rzecz dzieje się w Neapolu na początku XVIII w.
Scena 1. W wąskiej uliczce Neapolu dwaj młodzieńcy, Cayiello i Florindo, śpiewają serenady pod oknami swych wybranek, Rosetty i Prudenzy. Dziewczęta śmieją się jednak ze swych wielbicieli i wylewają na nich przez okno wiadro zimnej wody, zmuszając do ucieczki. Wchodzi teraz groteskowa postać popularnego w Neapolu Pulcinelli, który tańczy na ulicy, przygrywając sobie na skrzypcach. Zwabiona muzyką, wychodzi z domu Prudenza i wyznaje miłość Pulcinelli, on wszakże przyjmuje to obojętnie. Pozbywszy się Prudenzy, Pulcinella tańczy dalej.
Scena 2. Z drugiego domu wychodzi Rosetta z ojcem. Mówi mu, że jest zakochana w Pulcinelli i chciałaby go poślubić. Mimo oburzenia Tartaglii całuje Pulcinellę, który z początku przyjmuje ją chłodno, lecz po chwili tańczy już z Rosettą, przedrzeźniając jej ruchy, aż rozzłoszczona dziewczyna ucieka.
Scenę tę widziała jednak kochanka Pułcinelli, zazdrosna Pimpinella, i teraz zarzuca mu niewierność. Skruszony Pulcinełla zapewnia o trwałości swych uczuć i oboje tańczą wesoło. Okazuje się jednak, że umizgi obu dziewcząt podpatrzyli także ich adoratorzy, napadają więc na rywala, okładając go pięściami. Na pomoc biegną Rosetta i Prudenza. Napastnicy uciekają, a poturbowany Pulcinełła dostaje się w ręce trzech kobiet, z których każda chce go mieć dla siebie. Wreszcie Tartaglia i Doktor zabierają córki do domu. Na placu boju zostaje zwycięska Pimpinella (pas de deux).
Scena 3. Napastnicy wracają pod osłoną peleryn i masek. Przeczuwając niebezpieczeństwo, Pulcinella chce schować się z Pimpinellą w najbliższym domu, lecz w chwili, gdy dziewczyna znika w drzwiach, Florindo zagradza drogę Pulcinelli. Obaj zazdrośnicy rzucają się na niego i godzą weń sztyletami.
Scena 4. Po ucieczce morderców Pulcinella podnosi się i odchodzi, dumny ze swego sprytu, gdyż udając martwego, zdołał się uratować. Pojawiają się teraz czterej mali Pulcinelle, niosąc na ramionach postać ucharakteryzowaną na Pulcinellę; składają ją na miejscu, gdzie padł bohater dramatu. Przychodzą Doktor z Prudenzą i Tartaglia z Rosettą. Dziewczęta rozpaczają nad ciałem rzekomego Pulcinelli, a Doktor stwierdza zgon. Lecz oto nadchodzi magik Furbo i obiecuje wskrzesić zmarłego. Zaczyna czary. Pulcinella rzeczywiście ożywa ku radości dziewcząt i zdumieniu ich ojców, a nawet tańczy brawurową tarantelę. Nagle magik zdejmuje perukę — okazuje się, że to Pulcinella, zaś zmartwychwstały nieboszczyk — to Furbo.
Scena 5. Obaj przyjaciele drwią z zebranych, którzy dali się tak oszukać. Okazuje się, że i Pimpinella tak dalece dała się zwieść tym przebraniem, iż teraz kieruje swe afekty do Furba, biorąc go za Pulcinellę. Na widok jego sobowtóra ucieka, a Pulcinelła wysyła w ślad za nią magika.
Scena 6. Tymczasem zarówno Caviello, jak i Florindo, pragnąc zdobyć względy wybranek, przebierają się za Pulcinellę. Podstęp udaje się, Rosetta i Prudenza radośnie ich witają. Wraca też Pimpinella w objęciach Furba, uważając go nadal za swego kochanka. Trzy kobiety tańczą gawota z trzema domniemanymi sobowtórami Pulcinelli.
Scena 7. Nagle wraca rzeczywisty Pulcinella i energicznie rozpędza swych naśladowców.
Scena 8. Magikowi Furbo udaje się przekonać Doktora i Tartaglię, że powinni zgodzić sie na ślub córek z wiernymi adoratorami. Wtedy Pulcinella oświadcza, że on również gotów jest poślubić Pimpinellę. Trzy młode pary tańczą w asyście czterech małych Pulcinelli.
(wg I.Turskiej "Przewodnik baletowy")

Trójkatny kapelusz


Wstęp muzyczny: fanfary oglaszaja wejscie toreadora, slychac okrzyki "ole" i szczek kastanietow; na kurtynie obraz przedstawia widzow w lozy, obserwujacych walke bykow, w glebi przesuwaja sie rogi galopujacego byka.

Kurtyna odslania sie: Przed domem Młynarz uczy wlsanie spiewac oswojonego ptaka. Z domu wychodzi mloda, piekna Młynarka; malrzonkowie przekomarzaja sie wesolo (taniec Młynarza i Młynarki). Korzytsajac z nieuwagi meza, Młynarka flirtuje z przechodzacym mlodym Hiszmapnem, ktory pragnie ja olsnic swym tancem (bolero). Lecz Młynarz spostrzega flirt i mlodzieniec ucieka. Malzenska scene zazdrosci przerwa wkroczenie dostojnego orszaku:szesciu sluzacych niesie w lektyce pania burmistrzowa, a za nia kroczy Burmistrz w trojgraniastym kapeluszu. Oczarowany uroda młynarki zastanawia sie, jakiego uzyc podstepu, by zdobc jej wzgledy. Zaciekawiona Młynarka wychodzi w slad za orszakiem, a tym czasem Młynarz zaleca sie do mlodej Hiszpanki. Nagly powrot zony rozpetuje nowa scene zazdrosci; małzonkowie jednak szybko sie godza. młynarka zostaje sama (taniec Młynarki), nie przypuszczajac ze Burmistrz podglada ja z ukrycia. Stary zalotnik zbliza sie do kobiety i zaprasza do menueta, ktory mu nader nieskladnie wychodzi. Młynarka znudzona ceremonialnym tancem, zrywa kisc winogron i krazy wokol Burmistrza, przekomarzajac sie z nim. niezdarne proby uchwycenia winogron ustami koncza sie upadkiem dotojnika. nadbiega Młynarz, oboje z zona podnosza niefortunnego tancerza, ktory widzac ze padl ofiara zartu, odchodzi wsiekly. Małzonkowie kpia z jego pogrozek i tancza wesolo (fandago). Schodzi sie młodziez; za chwile ma sie tu odbyc zabawa. Rozopczyna ja ogolna sevillana, nastepnie Młynarz popisuje sie solo (farucca). Nagle zjawiaja sie policjanci z nakazem aresztowania Młynarza. Pozbywszy sie w ten sposob niewygodnego meza, Burmistrz zakrada sie do młyna, lecz przechodzac przez mostek, traci rownowage i wpada do wody. Młynarka ratuje sie ucieczka, a rozzloszczony Burmistrz zrzuca przemoczone ubranie i rozwiesza je po czym w koszuli gospodarza ukrywa sie w alkowie. Tymczasem Młynarzowi udalo wyrwac sie z rak policjantow i uciec do domu. Rozwieszony stroj meski nasuwa mu podejrzenie, ze zona zdradza do z Burmistrzem. Przebiera sie wiec w jego szaty i wybiega z zamiarem odplacenia zonie pieknym za nadobne. po chwili do młyna wpadaja szukajacy zbiega policjancie i widzac w alkowie mezczyzne w przebraniu Młynarza, uprowadzaja go sila. Przebranie to myli rowniez Młynarke; rzuca sie na pomoc rzekomemu mezowi, nie szczedzac mu przy tym razow. Na odlos awantury zbiegaja sie sasiedzi, wraca Młynarz w sroju Burmistrza i podjudza policjantow przeciwko "zbiegowi". pomyłka szybko sie wyjasnia, pogodzeni malzonkowie padaja sobie w objecia. tłum tańczy wesoło (jota), szydzac z niefortunnych amorow Burmistrza i podrzucajac w gore kukle osmieszonego dostojnika - despoty w "trojkatnym kapeluszu".

"Płomień Paryża"

„Płomień Paryża” albo Triumf rewolucji w 4 aktach i 7 obrazach, libr. N. Wołkow i W. Dmitriew na podstawie kroniki “Marcylczycy”, chor. W. Wajnonen, sc. W. Dmitriew, Leningrad 7 XI 1932, Teatr im. Kirowa; na tle zdarzeń z okresu rewolucji francuskiej balet przedstawia losy młodej wieśniaczki Jeanne (O. Jordan) i jej brata Jerome (W. Czabukiani), aktorów teatru dworskiego — Mireille (N. Dudinska) i Mistrala (K. Siergiejew) oraz młodej Baskijki Teresy (N. Anisimowa). Balet „Płomień Paryża” wystawił też wkrótce po jego premierze Teatr Wielki w Moskwie 6 VII 1933, w obs. A. Abramowa, A. Jermołajew, M. Siennonowa, W. Czabukiani i N. Kapustina; wszedł on również do repertuaru wielu teatrów w ZSRR, Czechosłowacji i NRD.
Balet zgodnie z tendencjami czasów jego powstania podkreslał rolę ludu w tworzeniu historii.Fabuła ukazywała losy ludzi w zależności od wydarzeń historycznych. Balet oparty był głównie na tańcach zespołowych, a srodkiem wyrazu był głównie taniec charakterystyczny.
(wg I. Turskiej "Przewodnik baletowy")

PS. niestety dokładniejszego libretta nie znalazlam ani w żadnym polskim opracowaniu ani w rosyjskiej encyklopedii baletu. Wiem , że jest rosyjska książka z librettami baletowymi, ale niestety jeszcze jej nie mam.