Tak mi się zdaje, że penché, lub alternatywnie penchée, ale ja i moja znajomość terminów baletowych, jak również francuskiego jest wielce zawodna
A z tym usilnym utrzymywaniem równowagi przez tancerki, w napięciu i za wszelką cenę mam tak samo - za każdym razem boję się, że drżenie, chwianie, prawdopodobne, że w końcu potknięcie się może zepsuć wszystko i to mnie bardzo stresuje. Chociażby w grand pas z "Don Kichota" albo w "Śpiącej królewnie" (ale za to znam jedną tancerkę o "żelaznych stopach", czyli Palomę Herrerę, która naprawdę jeśli chodzi o równowagę w takich wypadkach, jest niezawodna. Oczywiście, inna rzecz, czy to aby na pewno jest najważniejsze, ale przynajmniej widz nie odczuwa tego typu dyskomfortu, zdenerwowania i nie jest zestresowany.. jak to strasznie brzmi, ale tak, w tych wypadkach często mam takie odczucia, a właściwie to zawsze).
Ale co do Uliany to ona naprawdę ma bardzo dobrą równowagę - przypomniało mi się teraz jej Adagio róż i moment, w którym raz za razem - podaje rękę coraz to nowym partnerom i robi to spokojnie, dostojnie, nie chwieje się. U innych tancerek zazwyczaj strasznie mnie ten moment denerwuje, bo zwykle czynią ten gest "przekazania dłoni"
szybko i nerwowo, w dodatku z widocznym na twarzach zdenerwowaniem i obawą, że coś się może się nie powieść, omsknąć i nie udać, natomiast u Uliany czegoś takiego nie zauważyłam.
A tak poza tym to nagranie jest bardzo klimatyczne i nastrojowe, nie jest odtańczone ot tak sobie, tylko z prawdziwym tchnieniem artyzmu... nie wiem, jak to określić dobrze, bo pewnych subtelności i niuansów w tańcu nigdy nie da się przecież dostatecznie dobrze oddać słowami.. W każdym razie chociaż ogólnie za "Bajaderą" nie przepadam, jako za całym spektaklem (a może do tej pory po prostu widziałam tak słabe wykonania, że nie potrafiły mnie zachwycić), to te fragmenty wywarły na mnie niesamowite wrażenie.
