Też byłam na "Tristanie" 6 maja, więc wtrącę swoje trzy grosze (a przy okazji będzie to pierwszy mój post na tym forum).
Tristan był genialny, o stronie technicznej nie wypowiadam się, bo nie jestem znawczynią, ale od strony aktorskiej - pięknie pokazał rozdarcie Tristana w dramatycznym trójkącie. Izolda przynim tak jakby trochę ginęła, wydaje mi się, że prawdopodobnie I. Milewska ma silniejszą osobowość sceniczną i bardziej "wypełniłaby sobą" przestrzeń. Izolda "książkowa" (mówię tu o wersji kompilacyjnej Bediera) nie jest malowaną lalą, jak wiele średniowiecznych księżniczek, wykazuje inicjatywę, ulega całej gamie emocji...
Hmm, jednak tytuł baletu to "Tristan", a nie "Tristan i Izolda", wiec może niewysuwanie się Izoldy na pierwszy plan było celowym zabiegiem?
Pamiętajcie, że ja to oceniam z perspektywy trzeciego balkonu, i jeśli mówię o aktorstwie, to raczej o gestach niż wyrazie twarzy
Wiele osób tutaj nie pochwala ubóstwa scenografii. Powściągliwość nie jest ubóstwem. Podobała mi się scenografia, nie odwracająca uwagi od tańca, ale sugerująca otoczenie - morze, Las Moreński... Zresztą, skoro momentami corps de ballet pełniło funkcję scenografii (Izolda przebywająca "morze"), scenografia tradycyjna wprowadzałaby tylko zamęt.
Wzmianka o corps de ballet przypomniała mi, żeby napisać o choreografii jako takiej - oczywiście również z punktu widzenia laika. Pięknie zachowana została równowaga między elementami tańca klasycznego, a takimi, których raczej nie zobaczymy w "Giselle" lub "Jeziorze". Szczególnie pamiętam scenę, w ktorej Tristan zostaje uprowadzony za morze.
http://www.teatrwielki.pl/zdjecia/galeria_big_1550.jpg
I jeszcze jedna uwaga o choreografii (w formie dużej dygresji): kiedyś przeczytałam coś takiego o...tańcu japońskim:
"The movements, unlike ballet, (...) are slow and focus on one's relationship to the ground rather than the sky"
"Ruchy, odwrotnie niż w balecie, są wolne i dotyczą raczej związku (tancerza) z ziemią niż z niebem"
(Mineko Iwasaki, "Geisha of Gion")
Zostawmy rozważania o tańcu japońskim na boku. Ale stwierdzenie, ze w balecie wystepuje relacja z niebem (tym fizycznym, rozważania metafizyczne też zostawmy w spokoju) było dla mnie swego rodzaju odkryciem, a raczej nazwaniem tego, co w jakis nieokreślony sposób dostrzegałam już wcześniej.
Dlaczego teraz o tym mówię? Bo w choreografii "Tristana", zwłaszcza w pas de deux z Izoldą, została właśnie lekko nakreślona też "relacja z ziemią". Przynajmniej ja to tak odbieram. Bardzo delikatnie, ale jednak. Wnosi to pewien powiew świeżości i pozwala spojrzeć na sztukę baletową z innej strony. Mówimy oczywiście o przelotnym spojrzeniu
I jeszcze słówko o kostiumach Zienia - dużo fajnych pomysłów, całość taka sobie. Np. szerokie wycięte nogawki u mężczyzn to świetny pomysł, ale potem następuje...pampers (tak to wygląda w ruchu, zdjęcia tego nie oddadzą). Takie było moje pierwsze skojarzenie, drugiego już nie było, no i romantyzm kostiumów diabli wzięli... Podobnie z kostiumem Izoldy. Brylanciki to dobry pomysł, ale w nadmiarze powodowały, jak już ktoś tu napisał, oczopląs. Ale plus za stroje "morza", kostium Króla Marka, ciemne kostiumy, hmm, jakby ich nazwać..., Sił Zła? No wiecie, o kogo mi chodzi...
http://www.teatrwielki.pl/zdjecia/galeria_big_1558.jpg
Ogólnie przedstawienie fantastyczne i bardzo cieszę sie, ze na nim byłam. Mam nadzieję, ze niedługo zobaczymy więcej współczesnych baletów
