To w sumie chyba jeden z ważniejszych tematów na tym forum, więc wstyd by było się nie wypowiedzieć.
Takeadream, jestem od Ciebie młodsza o rok i ledwo co przyjęli mnie do OSB w Poznaniu, choć miałam 3 lata w plecy, a tańczę od niecałych 2. Ale, kurde, ja wiem najlepiej, że marzenia się spełniają. Nie, nie same. Trzeb im trochę pomóc, może nawet trochę dużo. Ale spełniają się naprawdę.
Rok temu w wakacje prowadziłam typowego "roztańczonego bloga", na którym ropisywałam się o tańcu, o scenie, balecie i sobie, swoich marzeniach. I jakoś tak wyszło, że:
a) wspomniałam o zespole do jakiego chodzę i w którym mieście,
b) wrzuciłam zdjęcia, jak robię szpagaty i inne głupoty,
c) dorzuciłam trzy grosze o jakiejś szkole, gdzie mogłabym się uczyć... mniej więcej a la SB.
Potem rozpoczął się rok szkolny i drugi rok mojej przygody z tańcem i zaczęło się wszystko od początku. Ciężka praca, ciężka praca, ciężka praca. "Nadgodziny" - tańczyłam w dwóch grupach naraz. Robiłam wszystko, co mogłam, bo chciałam i musiałam, ale bardziej chciałam.
10 mięsięcy po pisaniu blog odbył się duży koncert naszego zespołu. I nieskromnie się przyznam, że miałam w nim duży udział. Tańćzyłam w większości tanecznych etiud. I jeszcze nieskromniej powiem, że wypytywano o mnie naszą instruktorkę, z której baletówki sie urwałam. Cóż, to było miło.
Następnego dnia (27 kwietnia - to powinno być chyba święto narodowe) jedna z dwóch moich instruktorek wstukała w googlach prawdopodobnie nazwę naszego zespołu i miasta, aby pewnie zobaczyć, co o nas piszą i na drugiej stronie znalazła co?
Mojego bloga.
Zaraz o tym wiedziała druga nasza instruktorka. Zadzwoniły w tajemnicy do mojej mamy i pogadały sobie o kursach giełdowych. Nie no, żartuję

. O mnie. Wymyśliły mi tą SB.
I potem telefon do mnie. Praktycznie dostałaam zawału. Pani gadała i gadała przez 10 dziesięć minut sekund dwadzieścia sześć, a ja po prostu myślałam, że teraz to już naprawdę i porządnie zwariowałam.
Ale okazało się że chyba jednak nie, bo to wszystko działo się naprawdę. Byłam na zajęciach praktycznie wszystkich grup, od szóstej, najmłodszej, po pierwszą, najstarszą. Ćwiczyłam, ćwiczyłam i ćwiczyłam ile się dało, chyba sami pamiętacie. I dwunastego czerwca usłyszałam niesakramentalne tak.
Tak z zastrzeżeniami, ale zawsze to tak.
Dla mnie to brzmi jak w fragment jakiejś banalnej książczyny. Jak streszczeni filmu. Ckliwego filmu. I właśnie tak się czuję: jak bohaterka jakiejś książki czy filmu. Jak ktoś inny, nawet trochę obcy.
Ale tak się właśnie stało. To lekko nienormalne. Lekko bardzo. No ale dobra, to przynajmniej dowód na to, że możesz wszystko, jeśli chcesz.
I może odpadnę po tygodniu. Może się pomylili. Ale będę tam choćby przez jeden dzień.