: wt maja 24, 2011 6:54 pm
Kilka słów o Artifact, 20 i 21 V
R. Sulcas napisała dawno temu, w Dance Review, w recenzji Artifaktu, że ten balet jest majstersztykiem, który dowiódł, że można pojmowac W. Forsythe jako choreografa, wywierającego wpływ na taniec podobny do tego, jaki miał przed nim tylko Balanchine. I o ile jestem z natury przekorna i bardzo rzadko się zgadzam z opiniami innych, zwłaszcza, gdy chodzi o jakieś porównania czy odniesienia, to w tym przypadku myślę, że coś w tym jest.
Wydaje mi się, że miarą geniuszu Forsythe, czy raczej wypadałoby powiedziec - miarą jego zasług w historii tańca jest to, że on nie jest choreografem rzemieślnikiem, który pracuje narzędziami klasycznego baletu, składając układankę z figur klasycznych, zaopatrując ją w jakieś innowacje jak Ashton czy nawet odważę się powiedziec - jak Bejart ale bardziej działa jak rewolucjonista. Forsythe nie tyle układa, ile burzy i składa od początku, czyniąc zarówno z podstawowych figur, jak i z konstrukcji spektaklu, swoją własna, autorską i indywidualną jakośc.
Do tego sposób, w jaki kształtuje ruch i sposób, w jaki oddziaływa za pomocą środków poza ruchowych, wpływa na to, że mimo, że pracuje na surowym materiale bez ozdóbek, jest w stanie z samej materii ruchu wykroic obrazy psychodeliczne, jakby jakaś jakośc kosmiczną i przeszywającą i przenoszącą w inny wymiar. Posiłkuje się głosem, zabiegami z kurtyną itd ale to nie jest załatanie dziury po niedostatkach ukształtowania napięcia samym ruchem ale tylko jakieś dopełnienie, bo głównym bohaterem tym spektakli jest ruch, który sam w 90% buduje odbiór.
O ruchu Forsythe możnaby mówic w nieskończonosc. To co chyba jest najbardziej dla mnie ciekawe to to, że słownik ruchu Forsythe jest w sumie dośc jednorodny: tendu, rond de jambe, sklasyfikowane pozycje rąk i ogólnie mówiąc podstawowe figury, a w wydaniu Forsythowskim te podstawy stają się doskonałym narzędziem do stworzenia ruchu psychodelicznego. Sama nie wiem, co nadaje temu tańcu takiego wymiaru: czy zmiana w dynamice, czy ukształtowanie ruchu w zespole czy przejścia między figurami. Nie wiem. W każdym razie to wszystko łącznie z tekstami, muzyka, grą świateł itd sprawia, że te kardynalne figury zaczynają hipnotyzowac jak coś psychodelicznego. Powtarzanie, dynamika, ukształtowanie róznorodnosci, która okazuje sie jednościąi i zaskakujące zwroty kierunku w ruchu sprawiają, że człowiek patrzy na to, co na scenie, jak na coś kosmicznego, nie ziemskiego.
No i cos, co mnie osobiście bierze najbardziej u Forsythe to III częśc Artifactu, która wywraca i burzy obrazy I i II części, sieje zamęt i znosi zaczynającą się dawac przewidywac powtarzalnosc, rozburza cały obraz i I i II czesci w proch. III częśc jawi mi się jako taki atak nuklearny na częśc I i II po to, żeby w IV części poskładac to wszystko, co zostało zburzone i wydobyc dzięki temu głębię ruchu w IV części.
Po piątku powiedziałam, ze najlepsza jest III i IV częśc. Dziś nic juz nie wiem, bo jestem całkowicie jakaś rozstrojona tymi obrazami ale wydaje mi się, ze tego nie da sie tak oceniac, bo cały ten spektakl jest tak niesamowicie spójny, że każda częśc ma swoje ogromne znaczenie dla odbioru całości i nie da się tego selekcjonwac w kategoriach lepsza, gorsza.
Atutami sa również - doskonała muzyka i piękne pdd z tym, że ja z natury jestem człowiek, zorientowany na ruch pojedyńczy bardziej niz na pdd, więc mam specyficznie rozłożone akcenty....
R. Sulcas napisała dawno temu, w Dance Review, w recenzji Artifaktu, że ten balet jest majstersztykiem, który dowiódł, że można pojmowac W. Forsythe jako choreografa, wywierającego wpływ na taniec podobny do tego, jaki miał przed nim tylko Balanchine. I o ile jestem z natury przekorna i bardzo rzadko się zgadzam z opiniami innych, zwłaszcza, gdy chodzi o jakieś porównania czy odniesienia, to w tym przypadku myślę, że coś w tym jest.
Wydaje mi się, że miarą geniuszu Forsythe, czy raczej wypadałoby powiedziec - miarą jego zasług w historii tańca jest to, że on nie jest choreografem rzemieślnikiem, który pracuje narzędziami klasycznego baletu, składając układankę z figur klasycznych, zaopatrując ją w jakieś innowacje jak Ashton czy nawet odważę się powiedziec - jak Bejart ale bardziej działa jak rewolucjonista. Forsythe nie tyle układa, ile burzy i składa od początku, czyniąc zarówno z podstawowych figur, jak i z konstrukcji spektaklu, swoją własna, autorską i indywidualną jakośc.
Do tego sposób, w jaki kształtuje ruch i sposób, w jaki oddziaływa za pomocą środków poza ruchowych, wpływa na to, że mimo, że pracuje na surowym materiale bez ozdóbek, jest w stanie z samej materii ruchu wykroic obrazy psychodeliczne, jakby jakaś jakośc kosmiczną i przeszywającą i przenoszącą w inny wymiar. Posiłkuje się głosem, zabiegami z kurtyną itd ale to nie jest załatanie dziury po niedostatkach ukształtowania napięcia samym ruchem ale tylko jakieś dopełnienie, bo głównym bohaterem tym spektakli jest ruch, który sam w 90% buduje odbiór.
O ruchu Forsythe możnaby mówic w nieskończonosc. To co chyba jest najbardziej dla mnie ciekawe to to, że słownik ruchu Forsythe jest w sumie dośc jednorodny: tendu, rond de jambe, sklasyfikowane pozycje rąk i ogólnie mówiąc podstawowe figury, a w wydaniu Forsythowskim te podstawy stają się doskonałym narzędziem do stworzenia ruchu psychodelicznego. Sama nie wiem, co nadaje temu tańcu takiego wymiaru: czy zmiana w dynamice, czy ukształtowanie ruchu w zespole czy przejścia między figurami. Nie wiem. W każdym razie to wszystko łącznie z tekstami, muzyka, grą świateł itd sprawia, że te kardynalne figury zaczynają hipnotyzowac jak coś psychodelicznego. Powtarzanie, dynamika, ukształtowanie róznorodnosci, która okazuje sie jednościąi i zaskakujące zwroty kierunku w ruchu sprawiają, że człowiek patrzy na to, co na scenie, jak na coś kosmicznego, nie ziemskiego.
No i cos, co mnie osobiście bierze najbardziej u Forsythe to III częśc Artifactu, która wywraca i burzy obrazy I i II części, sieje zamęt i znosi zaczynającą się dawac przewidywac powtarzalnosc, rozburza cały obraz i I i II czesci w proch. III częśc jawi mi się jako taki atak nuklearny na częśc I i II po to, żeby w IV części poskładac to wszystko, co zostało zburzone i wydobyc dzięki temu głębię ruchu w IV części.
Po piątku powiedziałam, ze najlepsza jest III i IV częśc. Dziś nic juz nie wiem, bo jestem całkowicie jakaś rozstrojona tymi obrazami ale wydaje mi się, ze tego nie da sie tak oceniac, bo cały ten spektakl jest tak niesamowicie spójny, że każda częśc ma swoje ogromne znaczenie dla odbioru całości i nie da się tego selekcjonwac w kategoriach lepsza, gorsza.
Atutami sa również - doskonała muzyka i piękne pdd z tym, że ja z natury jestem człowiek, zorientowany na ruch pojedyńczy bardziej niz na pdd, więc mam specyficznie rozłożone akcenty....
istotnie miłych tak, że z pewnością miło było z nimi przepędzać podróży czas 
. Oczywiste jest że Ashton, Bejart i Forsythe to twórcy obdarzeni inna wyobraznia kinetyczną, i stawiający tej sztuce inne zadania aczkolwiek Ashtona do Bejarta bym nie porównywała bo to jednak tez inne myslenie o tańcu i generalnie o spektalku baletowym. Z pojęciem "rzemieślnika" i "autora" w sztuce tez trzeba uważać zeby nie otrzeć się o powierzchowne rozumienie tych pojęc , a juz na pewno "autor" nie jest tożsamy czy wymienny z pojęciem "rewolucjonisty"