Paweł, chyba w ogole nie rozumiesz kobiet
Scarpia ja sie niedokladnie z Toba zgodze. Bo dlaczego z gory zakladasz, ze kazdy np. tancerz mysli w zwiazku tylko o sobie? Tutaj jest tak, jak z wszystkimi ludzmi - jedno sa bardziej nastawieni na siebie, inni posrodku, jeszcze inni na zewnatrz - jest to zwiazane z osobowoscia.
Natomiast chodzi troche o inna sprawe - mianowicie o to, ze czasem naprawde trudno sie dogadac takim osobom z dwoch roznych 'swiatow' - przy czym nie chodzi mi tutaj absolutnie o bycie np. zawodowcem, tylko o to hmm 'zycie ideami'. Wiele osob nie jest w stanie po prostu zrozumiec, jak mozna sie tak poswiecac jakiejs sztuce (bez znaczenia czy jest to taniec, aktorstwo, czy malarstwo, itd.) otrzymujac w zamian zwykle duzo mniej, niz sie daje. To jest zreszta stara prawda, ze w zyciu artystycznym takie naprawde szczesliwe sa tylko krotkie, poszczegolne momenty, cala reszta to ciezka praca, codzienna rutyna, bol, niesamowite zmeczenie i obciazenie psychiczne. Mam na przyklad znajomego, ktory zupelnie nie jest w stanie zrozumiec, jak nie jestem w stanie chodzic z powodu bolu po jakiejs kontuzji, a jestem w stanie z tym tanczyc (przy czym dodam, ze nie jestem zawodowa tancerka, wiec odchodzi mi tutaj zarabianie tancem).
Wiesz, ja mam wrazenie, ze po prostu niektorzy ludzie zyja jakby w tym samym swiecie, ale w troche innym wymiarze
Nie mowie, ze jeden jest gorszy czy lepszy od drugiego, roznia sie tylko i wylacznie kwestia postawionych priorytetow (co notabene tez mozna podciagnac jako zwiazane z osobowoscia).
Poza tym wielu osobom - mowie to na swoim przykladzie - jest bardzo ciezko zrozumiec, ze np. przed wystepem czy przed egzaminem (ktory jest jakby premiera) jest sie ogromnie zestresowanym, to jest inny stres niz np. przy egzaminie z jakiejs tam wiedzy, bo tutaj sie wychodzi z samym soba do ludzi, to jest innego rodzaju presja. Podobnie te kilka dni przed premiera - to jest juz w ogole koszmar, bliscy w ogole nie daja zadnego wsparcia, a przeciez czasem bywa jest taki stres (w zaleznosci od tego, jak spektakl idzie
), ze bez wsparcia przygniata psychicznie czlowieka.
Jesli buduje sie z kims glebsza relacje, to oczywiste jest, ze stara sie te druga osobe zrozumiec, ja sobie nie wyobrazam inaczej, przeciez to sama zwykla ciekawosc drugiej osoby. Wiec nie rozumiem tych zarzutow o brak brok zrozumienia.
To jest wlasnie tak, ze my to rozumiemy i nie-rozumiemy. Tzn wiemy ze tak jest, ze tak ludzie zyja, ale niezmiernie ciezko jest objac rozumowo takie zycie. To tak, jakby np. Tobie ktos kazal nagle poruszac sie w swiecie nie o 3 wymiarach ale o 2.
Zreszta zwroc uwage, ze podobnie (pod wzgledem spolecznym) jest z osobami b. gleboko religijnymi - tez patrza na zycie przez pewien pryzmat, i wszyscy oceniaja z tego punktu widzenia, zwlaszcza jesli obdarzeni sa np. charyzmatami.
Inna sprawa jest taka, ze osobie ktora np. pasonuje sie teatrem tylko z perspektywy widza, jest duuuzo blizej do takiego np. tancerza czy aktora (wlasciwie roznice tutaj wynikaja juz tylko z trybu pracy, bo pasja jest jedna), niz kogos, kto zyje rytmem "jakas praca - dom - sen".
Po prostu, to jest wtedy zaqwsze tak, ze jesli jest milosc dwoch takich osob, gdzie przynajmniej jedna jest np. tancerzem, to zawszse bedzie tez 'ten trzeci' - w tym wypadku taniec. I glownie o to chodzi.
Bo sa np. zwiazki, gdzie ludzie nie przywiazuja az tak duzej wagi do swojej pracy, a w realizuja sie glownie w rodzinie, a tutaj tak nie jest.
Jesli wiec sa to dwie osoby zajmujace sie sztuke, to - bez zadnych wyjasnien, itd. - juz na wstepie rozumieja rytm zycia drugiej osoby. Nie musza nawet rozmawiac duzo o tancu (bo pewnie po ilus tam latach ten temat zdecydowanie im sie nudzi), ale to dlatego, ze oboje w nim caly czas zyja.
Wydaje mi sie, ze podobnie jest tez np. w przypadku wyczynowych sportowcow, ktorzy tez swoje zycie poswiecaja temu, co robia, nie od godziny 8 - 15, a 24/h. I tez maja rodziny, ktorym na pewno nie jest latwo zniesc ten tryb zycia drugiej osoby.
[/quote00]
) To może być wręcz dodatkowy atut, jak w magnesie gdy przyciągają się dwa przeciwne bieguny. Przecież potrzebujemy się nawzajem! Widz tancerki, tancerka widza. Inaczej widowisko baletowe nie ma sensu. Tylko że „w tym cały ambaras aby dwoje chciało na raz”, A nie tylko 1 strona.