Pisałem o nietolerancji i wyśmiewaniu wśród dzieci, to może teraz o dorosłych, odnosząc się do Naszych wypowiedzi.
Z tego co piszesz Dario wynika rzeczywiście że stereotypy bardzo przeszkadzają, ale też jak widać takie płytkie stereotypy które są tylko przesądami i to nieprawdziwymi można bardzo łatwo zweryfikować, zwłaszcza wśród bliskich (na których opnii najbardziej nam zależy).
To, że wśród tancerzy baletu jest więcej gejów niż przeciętnie w społeczeństwach nie jest stereotypem tylko faktem. Wynika to na pewno z kilku powodów, myślę że głównie z takich dwóch:
1) Młodzi chłopcy którzy już określili swoją orientację jako gejowie, chętnie przystępują do środowisk gdzie mogą spotkać podobne osoby, może nawet znaleźć partnera? Mogą to robić opierając się właśnie na nieprawdziwym stereotypie że "każdy tancerz baletu to gej", albo na rzetelnej wiedzy lub przesłankach że w danym środowisku jest wielu gejów.
Na takiej samej zasadzie mogą znaleźć się w innych miejscach nie związanych z tańcem, np. w niektórych seminariach, które stają się enklawami homoseksualistów i wieść o tym się roznosi więc ściągają do nich najbardziej zaineresowani.
2) taniec i występy publiczne wymagają pewnej otwartości, zachowań ekstrawertycznych - trzeba pokazać publiczności to, co się dla niej przygotowało. Dlatego takim ludziom jest łatwiej ujawnić swoje sprawy intymne i otwarcie o nich mówić; wśród tancerzy (i artystów innych dziedzin sztuki) deklaracje dotyczące swoich orientacji seksualnych są częstsze niż w przypadku zajęć nie związanych z prezentacjami publicznymi.
To że wśród tancerzy baletu jest wielu gejów przecież wcale nie oznacza, że wszyscy.
Drugi aspekt sprawy to częsta społeczna nienawiść do wszelkiej inności, w tym również homoseksualizmu. Spotyka się bardzo różne podejścia - jedni nic przeciwko homoseksualstom nie mają i w kontaktach z nimi orientacja seksualna nie ma znaczenia, u innych wywołują wiele emocji. Ludzie się ich boją, jeszcze inni nienawidzą.
Już tak w naturze ludzkiej mamy, że zawsze potrzebujemy mieć jakiegoś wroga, kogoś na kogo można ponarzekać, zwalić całą winę za nasze niepowodzenia, za to że świat nie pasuje do naszych wyobrażeń o nim. No i kto jest winien? Gejowie, Żydzi, masoni, wrogowie klasowi, wyzyskiwacze... taka retoryka jest powszecha wśród polityków, którzy chcąc zyskać przywództwo manipulują swoim audytorium i wskazują mu wroga, aby zjednoczyć ludzi poprzez nienawiść do niego. To prosty i skuteczny chwyt socjologiczny.
Ten aspekt niechęci czy nienawiści do gejów w połączeniu ze stereotypami dotyczącymi tancerzy niestety bardzo mocno uderza w taniec.
Nie dziwię się więc wcale, dlaczego otwarte wypowiedzi gejów to trudny temat, jak pisze Kasia.
Kolejny nieprawdziwy stereotyp to utożsamianie delikatności z kobiecością a agresji z męskością. To przecież bzdura - idąc tą drogą zaraz dojdziemy do wniosku, że jeżeli chłopak nie ma pały bassebalowej, tłustego karku i nie klnie siarczyście, to jest niemęski
Z moich obserwacji wynika, że delikatność u mężczyzny to jest cecha bardzo potrzebna i poszukiwana. Wcale nie musi iść w parze z brakiem sprawności fizycznej, brakiem zaradności itp. To przecież zupełnie inne cechy.
Delikatność bardziej utożsamiałbym z wrażliwością, umiejętnością zapanowania nad własną agresją, umiejętnością odmawiania w sposób grzeczny (asertywnością), skutecznością w działaniu bez użycia przemocy i przy zachowaniu szacunku (a nie wzbudzaniu strachu) wobec innych, umiejętnością przekonywania w rozmowie poprzez używanie racjonalnych argumentów (a nie zastraszania i szantażu). To przecież cechy jak najbardziej męskie.
Delikatność w ruchach (np w tańcu) to również domena nie tylko kobieca ale też męska - u tancerza wymaga dużej sprawności i przygotowania (jak pisał Malta), świadczy o wrażliwości. Ruch delikatny też może być szybki, precyzyjny, pewny, profesjonalny. Delikatny wcale nie oznacza niedopracowany, luźny i "sflaczały".
Na dowód tego przyjrzyjcie się proszę, jak wyglądają początkujący w tańcu mężczyźni (kobiety z resztą też) którzy zaczynają ćwiczyć - są niezgrabni i nieskoordynowani. Ale w czasie pracy ich ruch stopniowo nabiera piękna, a jedną z cech tego piękna jest właśnie delikatność. Oczywiście - charakter ruchu tańca klasycznego jednym może się podobać a inni nie widzą w nim nic interesującego - ale to nie ma nic wspólnego z brakiem męskości.
Dlatego na ćwiczenie baletu stać tylko odważnych mężczyzn, którzy potrafią przyjąć i nie wstydzą się (głównie przed sobą samym) że ich umiejętności są na tyle niewystarczające że mogą nad nimi pracować.
Bassebal w ręce, kozacka mina i agresywne upokarzanie kolegów to najczęściej tchórzostwo, właśnie niemęski brak odwagi żeby zaakceptować w sobie brak męskości. I żałosne udawanie że jest inaczej.
[quote4a="malta"]
Ja w młodości chodziłem na przedstawienia by popatrzeć a teraz lubię chodzić w baletkach lub patrzeć na chodzącą w nich żonę lub dzieci. Wiem, że to dewiacja, ale zupełnie nie szkodliwa.[/quote4a]
Pozwól, że sprostuję - dewiacja jest rozumiana jako coś złego, ale to o czym piszesz to nie jest dewiacja tylko upodobanie. Z medycznego punktu widzenia dewiacja ma miejsce, gdy Twoje pragnienia zaburzają i utrudniają (albo wręcz uniemożliwiają) relacje intymne z partnerem.
A skoro sam potrafisz określić co Ci się podoba i sprawia przyjemność a potem wspólnie z żoną czerpać z tego radość, to jest to przecież dowodem budowania udanych więzi intymnych i to jest godne pochwały!
Sami zobaczcie jak nawet na naszym forum wiele dziewczyn podziwia tancerzy mężczyzn, nawet tego co udawał kobietę tańcząc

Zarówno mężczyznom jak i kobietom podobają się różne rzeczy, mamy różne gusty (zarówno w sensie estetcznym jak i też intymnym). Czasem się tego wstydzimy, czasem potrafimy dostrzec w upodobaniach naszych i partnera ogromny atut w naszym związku, rzecz która nas bardzo zbliża.
Dziewczyny przecież na ogół uwielbiają się podobać, być obiektem pożądania mężczyzn, lubią wiedzieć że są postrzegane jako piękne i chcą być atrakcyjne. Jeżeli kobieta wie, że może to osiągnąć pokazując się w baletkach danemu mężczyźnie to wspaniale dla nich obojga
