Conrad Drzewiecki
Twórczość choreograficzna Conrada Drzewieckiego kojarzy się przede wszystkim z trzema zjawiskami, nie występującymi dotąd w polskim balecie: ze stworzeniem nowych form współczesnego teatru tańca, ze stosowaniem nowych środków ruchowych opartych na technice tańca współczesnego oraz na połączeniu tych środków z elementami narodowymi.
Taniec współczesny, szeroko rozpowszechniony w wielu krajach Europy i Ameryki, był w Polsce dziedzina nieznaną lub znaną tylko nielicznym jednostkom. Zasługa Drzewieckiego jest wprowadzenie go do polskiej choreografii. Po pięcioletnim pobycie we Francji i wykorzystaniu licznych możliwości zapoznania się tam z różnymi stylami i technikami tańca współczesnego i jazzowego, spożytkował w kraju zdobyte umiejętności. Opierając się głownie na systemie Marthy Graham, nie ograniczył się jedynie do wiernego przeszczepienia go na grunt polski, lecz umiejętnie przetworzył i przystosował go do psychofizycznych właściwości polskich tancerzy. Jednocześnie tworzył własny, oryginalny „język choreograficzny” służący realizowaniu nowych założeń treściowych i formalnych.
Stosując obok neoklasyki nowe środki wyrazowe dążył Drzewiecki do tworzenia takich form baletowych, które odpowiadałyby pojęciu współczesnego teatru tańca. Już jego pierwsze balety , skomponowane dla Opery Poznańskiej w latach 1963-73 a zwłaszcza „wariacje 4:4” Woźniaka, „Ognisty ptak” Strawińskiego, „Adagio na smyczki i organy” Albinoniego, „Pawana na śmierć Infantki” Ravela, „Cudowny mandaryn” Bartoka zaskakiwały zawsze oryginalnością koncepcji scenicznej, zwięzłością treści i jej interpretacją odpowiadającą myśleniu współczesnego człowieka, znaczeniową motywacją ruchu, intensywnością nastroju, wizualną efektywnością i znakomitą grą świateł.
Z chwilą powstania w 1973 roku Polskiego Teatru tańca, którego inicjatorem, jak i organizatorem, a następnie dyrektorem był Drzewiecki, choreograf rozszerzył zakres swych poszukiwań twórczych , sięgając również do muzyki polskich kompozytorów. Zwrotem do rodzimych tradycji muzycznych były adaptacje uwertury koncertowej „Bajka” Moniuszki (jako balet „Przypowieść sarmacka” na podst. „Zemsty” Fredry), utworów Chopina („Pięć Nokturnów i Fantazja – Impromptu”) oraz balet Kurpińskiego „Mars i Flora”. Szczególne miejsce zajmują tutaj takie balety , jak „Odwieczne pieśni” Karłowicza i III Symfonia „Pieśń o Nocy” Szymanowskiego. Mimo ich tematyki , nie związanej bezpośrednio z polską historią czy literaturą, Drzewiecki nasycił ich inscenizacje polskim klimatem, przekazał rodzimą koncepcję ponadczasowych wartości humanistycznych.
Wraz z ostatnimi baletami Drzewieckiego wkracza do jego twórczości nowy czynnik: powiązania współczesnej choreografii ze współczesną muzyką polską i pierwsze próby połączenia nowych środków ruchowych z elementami polskiego folkloru. W „Stabat Mater” Pendereckiego przejawia się inspiracja polską ludową rzeźbą sakralną, w „Krzesanym” Kilara reminiscencje starodawnej obrzędowości i tańców góralskich. Nie SA to jednak cytaty dosłowne , lecz syntetyczne ujęcia najbardziej typowych cech plastycznych i ruchowych zaczerpniętych z pierwowzorów.
Dzięki tym trzem aspektom swej twórczości, uzyskanym drogą nieustannych poszukiwań i przemyśleń, połączonych z wrodzonym talentem twórczym, stał się Conrad Drzewiecki najwybitniejszym choreografem polskim drugiej połowy XX wieku.
(na podstawie wstępu Ireny Turskiej do publikacji „CONRAD DRZEWIECKI” PTT)
Taniec współczesny, szeroko rozpowszechniony w wielu krajach Europy i Ameryki, był w Polsce dziedzina nieznaną lub znaną tylko nielicznym jednostkom. Zasługa Drzewieckiego jest wprowadzenie go do polskiej choreografii. Po pięcioletnim pobycie we Francji i wykorzystaniu licznych możliwości zapoznania się tam z różnymi stylami i technikami tańca współczesnego i jazzowego, spożytkował w kraju zdobyte umiejętności. Opierając się głownie na systemie Marthy Graham, nie ograniczył się jedynie do wiernego przeszczepienia go na grunt polski, lecz umiejętnie przetworzył i przystosował go do psychofizycznych właściwości polskich tancerzy. Jednocześnie tworzył własny, oryginalny „język choreograficzny” służący realizowaniu nowych założeń treściowych i formalnych.
Stosując obok neoklasyki nowe środki wyrazowe dążył Drzewiecki do tworzenia takich form baletowych, które odpowiadałyby pojęciu współczesnego teatru tańca. Już jego pierwsze balety , skomponowane dla Opery Poznańskiej w latach 1963-73 a zwłaszcza „wariacje 4:4” Woźniaka, „Ognisty ptak” Strawińskiego, „Adagio na smyczki i organy” Albinoniego, „Pawana na śmierć Infantki” Ravela, „Cudowny mandaryn” Bartoka zaskakiwały zawsze oryginalnością koncepcji scenicznej, zwięzłością treści i jej interpretacją odpowiadającą myśleniu współczesnego człowieka, znaczeniową motywacją ruchu, intensywnością nastroju, wizualną efektywnością i znakomitą grą świateł.
Z chwilą powstania w 1973 roku Polskiego Teatru tańca, którego inicjatorem, jak i organizatorem, a następnie dyrektorem był Drzewiecki, choreograf rozszerzył zakres swych poszukiwań twórczych , sięgając również do muzyki polskich kompozytorów. Zwrotem do rodzimych tradycji muzycznych były adaptacje uwertury koncertowej „Bajka” Moniuszki (jako balet „Przypowieść sarmacka” na podst. „Zemsty” Fredry), utworów Chopina („Pięć Nokturnów i Fantazja – Impromptu”) oraz balet Kurpińskiego „Mars i Flora”. Szczególne miejsce zajmują tutaj takie balety , jak „Odwieczne pieśni” Karłowicza i III Symfonia „Pieśń o Nocy” Szymanowskiego. Mimo ich tematyki , nie związanej bezpośrednio z polską historią czy literaturą, Drzewiecki nasycił ich inscenizacje polskim klimatem, przekazał rodzimą koncepcję ponadczasowych wartości humanistycznych.
Wraz z ostatnimi baletami Drzewieckiego wkracza do jego twórczości nowy czynnik: powiązania współczesnej choreografii ze współczesną muzyką polską i pierwsze próby połączenia nowych środków ruchowych z elementami polskiego folkloru. W „Stabat Mater” Pendereckiego przejawia się inspiracja polską ludową rzeźbą sakralną, w „Krzesanym” Kilara reminiscencje starodawnej obrzędowości i tańców góralskich. Nie SA to jednak cytaty dosłowne , lecz syntetyczne ujęcia najbardziej typowych cech plastycznych i ruchowych zaczerpniętych z pierwowzorów.
Dzięki tym trzem aspektom swej twórczości, uzyskanym drogą nieustannych poszukiwań i przemyśleń, połączonych z wrodzonym talentem twórczym, stał się Conrad Drzewiecki najwybitniejszym choreografem polskim drugiej połowy XX wieku.
(na podstawie wstępu Ireny Turskiej do publikacji „CONRAD DRZEWIECKI” PTT)