Dokładnie tak jest. Z czasem można się przyzwyczaić do tremy, i umieć nad nią zapanować tak, że działa motywująco, a nie paraliżująco.
Wiele zależy od samego występu, jego rangi, zrobionego materiału. Np. jeśli wiem, że na próbach zrobiłam tyle, ile mogłam na miarę swoich możliwości, to pewnie wchodzę na scenę, czego nie można powiedzieć o sytuacjach, kiedy wiem, że rola jest po prostu niedouczona albo 'niezrobiona'

Generalnie jeśli się wie, z czym się wychodzi, co się chce przekazać innym, to z czymkolwiek się na tą scenę nie wychodzi (taniec, słowo, śpiew), to tylko wtedy można czerpać z tego przyjemność, i to niemałą
W każdym razie jakaś trema jest zawsze, mniejsza lub większa. Bo nawet jak ma się materiał, z którym się już wychodziło wiele razy, to zawsze jest ta niepewność, co się wydarzy, no i zawsze jest inna publiczość, która inaczej reaguje, my mamy inny dzień, raz się czujemy lepiej, raz gorzej, a to też wpływa.
Ale ponoć jeśli ktoś już w ogóle nie czuje tremy, to naczy, że powinien już się pożegnać z zawodem. Że się po prostu skończył.
A, i dodam jeszcze, że na scenie już nie myśli się o technice, itp., tylko o tym, co się robi, co ma się do przekazania tym, co się robi. Wiadomo, są czasami jakieś trudniejsze elementy, albo trzeba być uważnym, wiedzieć kiedy zejść, wejść, ale to wcale nie burzy 'myślenia postacią', scenicznego, przynajmniej nie powinno.
O technice można myśleć na próbach, nie na scenie.
[size=9de]Wydaje mi się, że podobny temat już był, ale nie mogę go znaleźć

[/sizede]