WACŁAW NIŻYŃSKI
: pn sty 01, 2007 4:03 pm
WACŁAW NIŻYŃSKI (1890-1950)
Tancerz i choreograf rosyjski. Znany z wirtuozerii, charakteru i głębi odtwarzanych postaci. Jeden z najlepszych tancerzy męskich w historii. Wyróżniał się niebywała technika tańca. Pochodził z rodziny polskich wędrownych tancerzy, urodził się w Kijowie (podczas wycieczki rodziców do tego miasta). Występował z rodzicami w teatrach, operach, cyrkach, na balach karnawałowych w krajach słowiańskich. Jego brat Stanisław w dzieciństwie wypadł przez okno i był leczony w zakładzie psychiatrycznym. Jego młodsza siostra, Bronisława, była tancerką i choreografką.
Pierwszy sukces taneczny odniósł już w wieku trzech lat, występując wraz z trupą rodziców w Kijowie. Do ósmego roku życia ojciec uczył go tańca. Gdy jednak opuścił on rodzinę, matka przeniosła się do Petersburga, a Wacław wstąpił do Królewskiej Szkoły Baletowej.
Miał spore problemy z nauką i społeczne, nie mówił dobrze po rosyjsku a jego matka była nadopiekuńcza.
Mimo iż był niski osiągał znakomite rezultaty jako tancerz.
Jako siedemnastolatek zadebiutował we wstawce baletowej w operze Mozarta „Don Giovanni”, gdzie partnerował Annie Pawłowej.
Po ukończeniu szkoły dołączył do zespołu Teatru Maryjskiego - jego pierwszy występ odbył się w 1907 roku.
Niedługo potem został (wraz z siostrą) zaangażowany do Ballets Russes Diagilewa. Debiut w „Pawilonie Armidy” uczynił go sławnym.
W 1911 roku wystąpił w Teatrze Maryjskim w „Giselle” - jego występ zakończył się skandalem, ze względu na fakt, iż zatańczył w samych trykotach (wówczas uznano to za strój niezwykle skąpy). Został z tego powodu wyrzucony z teatru i na stałe zaangażowany przez Diagilewa, który sponsorował go i uzależnił od siebie.
W Ballets Russes występował w głównych rolach w baletach „Szeherezada” (1910) i „Sylfidy” (1911). Specjalnie dla niego Diagilew zamówił u Fokina balety, w których uwypuklony zostałby jego taniec - były to: „Pietruszka” i „Duch róży”.
Niżyński, zachęcony przez Diagilewa, podjął pierwsze próby choreograficzne. Stworzył: „Popołudnie Fauna” (1912), „Gry” (1913), „Święto wiosny” (1913) - balety te nie pasowały do standardu baletów tradycyjnych, były radykalne.
„Popołudnie Fauna” (1912) - pierwsze przedstawienie zostało „wybuczane”, ale Diagilew zapewnił spektaklowi ogromne zainteresowanie.
„Święto wiosny” (1913) - wywołało zamieszki i bójki na widowni; pierwotnie rolę Wybranej miała odtwarzać Bronisława Niżyńska (ale wówczas okazało się, że jest w ciąży i nie wystąpiła).
Podczas tournee Ballets Russes po Ameryce Południowej, na które nie pojechał Diagilew, wziął ślub z Romolą de Pulszky (węgierską hrabiną). Z tego powodu Diagilew wyrzucił go z zespołu.
W 1914 roku przeszedł pierwsze załamanie nerwowe. W 1916 roku, będąc w USA, ułożył choreografię pt. „Dyl sowizdrzał” - jej premiera okazała się totalną porażką, zszedł ze sceny przed końcem przedstawienia. W 1919 definitywnie skończył działalność taneczną i odszedł z zawodu. Leczył schizofrenię się w szpitalach psychiatrycznych. Po II wojnie światowej mieszkała w Anglii. Miał dwie córki.
[color=darkblue:e9b471a64f]są to natatki z lekcji, więc mogło się wkraść kilka błędów...
Gość[/color:e9b471a64f]
Tancerz i choreograf rosyjski. Znany z wirtuozerii, charakteru i głębi odtwarzanych postaci. Jeden z najlepszych tancerzy męskich w historii. Wyróżniał się niebywała technika tańca. Pochodził z rodziny polskich wędrownych tancerzy, urodził się w Kijowie (podczas wycieczki rodziców do tego miasta). Występował z rodzicami w teatrach, operach, cyrkach, na balach karnawałowych w krajach słowiańskich. Jego brat Stanisław w dzieciństwie wypadł przez okno i był leczony w zakładzie psychiatrycznym. Jego młodsza siostra, Bronisława, była tancerką i choreografką.
Pierwszy sukces taneczny odniósł już w wieku trzech lat, występując wraz z trupą rodziców w Kijowie. Do ósmego roku życia ojciec uczył go tańca. Gdy jednak opuścił on rodzinę, matka przeniosła się do Petersburga, a Wacław wstąpił do Królewskiej Szkoły Baletowej.
Miał spore problemy z nauką i społeczne, nie mówił dobrze po rosyjsku a jego matka była nadopiekuńcza.
Mimo iż był niski osiągał znakomite rezultaty jako tancerz.
Jako siedemnastolatek zadebiutował we wstawce baletowej w operze Mozarta „Don Giovanni”, gdzie partnerował Annie Pawłowej.
Po ukończeniu szkoły dołączył do zespołu Teatru Maryjskiego - jego pierwszy występ odbył się w 1907 roku.
Niedługo potem został (wraz z siostrą) zaangażowany do Ballets Russes Diagilewa. Debiut w „Pawilonie Armidy” uczynił go sławnym.
W 1911 roku wystąpił w Teatrze Maryjskim w „Giselle” - jego występ zakończył się skandalem, ze względu na fakt, iż zatańczył w samych trykotach (wówczas uznano to za strój niezwykle skąpy). Został z tego powodu wyrzucony z teatru i na stałe zaangażowany przez Diagilewa, który sponsorował go i uzależnił od siebie.
W Ballets Russes występował w głównych rolach w baletach „Szeherezada” (1910) i „Sylfidy” (1911). Specjalnie dla niego Diagilew zamówił u Fokina balety, w których uwypuklony zostałby jego taniec - były to: „Pietruszka” i „Duch róży”.
Niżyński, zachęcony przez Diagilewa, podjął pierwsze próby choreograficzne. Stworzył: „Popołudnie Fauna” (1912), „Gry” (1913), „Święto wiosny” (1913) - balety te nie pasowały do standardu baletów tradycyjnych, były radykalne.
„Popołudnie Fauna” (1912) - pierwsze przedstawienie zostało „wybuczane”, ale Diagilew zapewnił spektaklowi ogromne zainteresowanie.
„Święto wiosny” (1913) - wywołało zamieszki i bójki na widowni; pierwotnie rolę Wybranej miała odtwarzać Bronisława Niżyńska (ale wówczas okazało się, że jest w ciąży i nie wystąpiła).
Podczas tournee Ballets Russes po Ameryce Południowej, na które nie pojechał Diagilew, wziął ślub z Romolą de Pulszky (węgierską hrabiną). Z tego powodu Diagilew wyrzucił go z zespołu.
W 1914 roku przeszedł pierwsze załamanie nerwowe. W 1916 roku, będąc w USA, ułożył choreografię pt. „Dyl sowizdrzał” - jej premiera okazała się totalną porażką, zszedł ze sceny przed końcem przedstawienia. W 1919 definitywnie skończył działalność taneczną i odszedł z zawodu. Leczył schizofrenię się w szpitalach psychiatrycznych. Po II wojnie światowej mieszkała w Anglii. Miał dwie córki.
[color=darkblue:e9b471a64f]są to natatki z lekcji, więc mogło się wkraść kilka błędów...
Gość[/color:e9b471a64f]
; znowu... W koncu nie bez przyczyny ten zaszczytny tytul "krola offow" mi przypadl