Na wstępie chciałam zaznaczyć, że jestem nową uzytkowniczką, ale duchem jestem z Wami od samego początku forum ( tak, tak...jedna z tych ukrywających sie
). Paradoksalnie dzięki temu forum właśnie zaczęłam tanczyć i dzisiaj chciałabym w ramach podziękowań zostawić coś "małego" od siebie. Wiele osób pyta się ciagle czy nie są za stare, za grube, za mało coś tam...NIE MA REGUŁY ALE PASJA MOŻE WIELE! Zainteresowałam się tańcem w wieku 16 lat, wcześniej trenowałam gimnastykę, ale przez ponad 6 lat nie robiłam nic poza rehabilitacja po wypadku ( miałam zero mięśni i uczyłam się na nowo chodzić, do dzisiaj mam nierówne napięcie mięśniowe i tysiące innych teoretycznych przeciwwskazań). Zaparłam się jednak pewnego dnia, że bedę tanczyć i kropka! Ćwiczyłam w domu, z teledysków, kaset, filmików, rozciagałam ciało na nowo od zera. Potem trafiłam na to forum i zakochałam się w tańcu nieco bardziej lirycznym niż hip hop. Jestem z małej miejscowości więc niczego takiego jak zajęcia taneczne nie było u nas. Czekałam cierpliwie do wakacji, odkładając kase i ćwiczac codziennie. W 1 dniu wakacji umówiłam się na zajęcia z modernu. Dojeżdżałam 2 razy w tygodniu 4 h w obie strony żeby potanczyc sobie 1.5 h. Na zajęciach usłyszałam, że mam ciało do klasyki idealne, dobre warunki, waleczność itp. Wszyscy ciagle powtarzali, że mam naturalne wykręcenie jak po szkole baletowej...co wtedy mało mnie obchodziło Z czasem w tej samej szkole poznałam instruktorke neoclassicu. Byłam juz w klasie maturalnej i nie wiedziałam jak mam pogodzić szkołę i dojazdy tak daleko. Zaparłam się jednak, uczyłam sie do matury w pociagu, jeździłam jeszcze częściej - na modern i na neoklasykę ( obie instruktorki rozbudziły we mnie pasję do tanca do granic możliwosci). Maturę zdałam i przeniosłam się do tego oto miasta na studia, gdzie już bardzo intensywnie zaczełam ćwiczyć klasykę. Ćwiczyłam 4 razy w tygodniu indywidualnie + różne grupowe zajęcia, do tego każdego dnia ćwiczyłam w domu. Szybko leciałam z materiałem, przezywałam to ale zawsze mogłam liczyć na wsparcie moich instruktorek, po krótkim czasie od wielu osób słyszałam, że jestem najlepsza. Widziałam postepy. Mimo, że byłam już stara to cały czas marzyłam o tanczeniu zawodowo. Po kolejnych wystepach na scenie byłam już pewna, że kocham to robić. Jakby z nieba zleciała mi nowa szkoła, na która trafiłam przypadkiem - Zawodowa szkoła tanca...tutaj zaczął się dramat bo okazało się, że jest do 16 roku życia rekrutacja a ja...19 lat na karku i ćwiczyłam tlyko niecałe 3 lata! Napisałam, niemal z błaganiem o szanse, pozwolono mi przyjść na rekrutacje. Okazało się, że miałam ustawione ciało, pełne wykręcenie, rozciągnięcie, miałam zaryz wszystkich rzeczy z klasyki ( jasne, że nie poprawnie ale wiedzialam co jest "halo" Dostałam tę szansę, właśnie ja! I chociaż jestem dinozaurem najstarszym w tej szkole to na egzaminie końcowym udało mi się zdobyć najwięcej pkt, a jeżeli los będzie mi sprzyjał to za 4 lata odbiore dyplom Zawodowego tancerza, a wtedy moje drogi napewno się poszerzą, nawet jeżeli będę mogła tlyko kiędyś zostać pedagogiem. Chciałabym żebyście po prostu wiedzieli, że nie ma w zyciu rzeczy niemożliwych. Jest jakaś magiczna moc w marzeniach, która sprawia, że chociaż czesto jest pod górkę, ciężko i pozornie cel jest nieosiagalny to warto małymi kroczkami walczyć o siebie i swoje życie. Sporą cenę zapłaciłam za to napewno - w tym wieku dosyć inwazyjnie walczyłam o warunki godne tancerki, chorowałam na ED, musiałam na jakiś czas przerwać studia, straciłam sporo bliskich kiedyś osób, nie raz po zajęciach ryczę "bo nie podołam, jestem za stara, nie nadaję się!", ale zawsze wtedy mysle jaką drogę już przebyłam i głupotą byłoby się poddawać. Nie bójcie się ryzykować! Jeżeli traficie w dobre ręce jak ja i będziecie pracowici to osiagniecie napewno nawet minimum swoich planów - prędzej czy później!
mam nadzieje ze zajmują się też tam beznadziejnymi przypadkami 