aha
Ktoś kogoś jeszcze typuje?
5 Bóg Tańca
[quote:0032695d8e="Joanna Bednarczyk"]Z tego co czytałam to Auguste Vestris był jeszcze tak określany (chyba jako pierwszy), najsłynniejszy tancerz II połowy 18 wieku...[/quote:0032695d8e]
Odgrzewam stary temat, bo mało się tu dzieje... A właśnie trafiłem na dziwną dyskusję o tzw. "bogach tańca". Jej inicjator - nie wiedzieć czemu - z miejsca uznał, że było ich czterech: Niżyński, Lifar, Nuriejew i Barysznikow, zachęcając do wytypowania piątego. Potem nastąpiła wymiana typów. Nie wnosi ona moim zdaniem nic poza indywidualnymi fascynacjami różnymi tańczącymi facetami, których nazbyt lekko podnosicie tu do "boskości". Czasem ta rozmowa ociera się wręcz o śmieszność gdy czytam, że jednym z kandydatów do takiego miana miałby być nawet nasz lokalny Sławomir Woźniak. :lol: Albo ktoś zwariował, albo miał wyjątkowe poczucie humoru...
Chciałbym jednak zwrócić uwagę p. Joannie Bednarczyk, że wedle dość powszechnie dostępnej wiedzy pierwszym tancerzem określanym przez współczesnych "bogiem tańca" był w XVIII wieku tzw. "Wielki" Louis Dupré, a tuż po nim GAETANO VESTRIS oczywiście, nie zaś jego syn Auguste. Rzeczywiście są tacy, którzy i jemu przydają takie miano, twierdząc że przejął je w spadku po ojcu, ale bardziej prawdopodobne, że Auguste po prostu korzystał z "boskiej" legendy Gaetana. A skąd ci "bogowie tańca"? Były to czasy kiedy taniec męski zdecydowanie dominował balecie nad czysto dekoracyjnym i nadto przykrytym kostiumem, a do tego dość monotonnie traktowanym tańcem kobiet. I to przede wszystkim wdzięcznie, dynamicznie i wyraziście tańczący mężczyzna ekscytował i fascynował ówczesną widownię. Dlatego pojawiło się we Francji i powtarzane było w całej Europie pretensjonalne dziś określenie "le dieu de la danse".
Później przez wiele lat nikogo nie nazywano już „bogiem tańca”, bo na całe stulecie tancerki odebrały w balecie zainteresowanie tańczącemu facetowi. Przywrócił je dopiero Wacław Niżyński, wspierany umiejętną promocją jaką zapewniał mu Sergiusz Diagilew. W tym sensie Niżyński stał się więc bez wątpienia takim "bogiem tańca" we francuskim XVIII-wieczym rozumieniu. A nawet w to uwierzył, czemu dał dowód w swoich niekontrolowanych zdrowym rozsądkiem dziennikach. Wspomniany gdzieś tutaj Serge Lifar był niestety tylko mdłym odbiciem mitu Niżyńskiego, zatem nie mógł nawet pretendować do miana "boga tańca". Był za to :smile: megalomanem, więc nie wykluczone, że sam przypisywał sobie taki splendor.
Ostatnim wielkim artystą, który ponownie zafascynował świat tańcem męskim w balecie był bez wątpienia Rudolf Nuriejew. Jego legendę budowały zresztą także inne sprawy. Dlatego właśnie określano go czasem "bogiem tańca" na wzór Dupré, Vestrisa i Niżyńskiego. Za jego czasów tańczący mężczyźni zapanowali już jednak w balecie szerzej i na trwałe, do czego walnie przyczynił się Maurice Béjart całą swoją twórczością choreograficzną, i nie tylko on zresztą. Dlatego wszyscy inni wspaniale tańczący faceci, z Barysznikowem włącznie, nie mieli już nic "boskiego" do robienia w balecie, jak dotąd oczywiście. Pojawiały się po prostu wciąż nowe męskie indywidualności, prześcigały się w mistrzostwie technicznym i zaspokajały swoim jestestwem na scenach oczekiwania współczesnej publiczności baletowej. I to tyle mojego przypomnienia :wink: z odrobiną interpretacji dobrze znanych faktów i zjawisk w tym temacie.
Odgrzewam stary temat, bo mało się tu dzieje... A właśnie trafiłem na dziwną dyskusję o tzw. "bogach tańca". Jej inicjator - nie wiedzieć czemu - z miejsca uznał, że było ich czterech: Niżyński, Lifar, Nuriejew i Barysznikow, zachęcając do wytypowania piątego. Potem nastąpiła wymiana typów. Nie wnosi ona moim zdaniem nic poza indywidualnymi fascynacjami różnymi tańczącymi facetami, których nazbyt lekko podnosicie tu do "boskości". Czasem ta rozmowa ociera się wręcz o śmieszność gdy czytam, że jednym z kandydatów do takiego miana miałby być nawet nasz lokalny Sławomir Woźniak. :lol: Albo ktoś zwariował, albo miał wyjątkowe poczucie humoru...
Chciałbym jednak zwrócić uwagę p. Joannie Bednarczyk, że wedle dość powszechnie dostępnej wiedzy pierwszym tancerzem określanym przez współczesnych "bogiem tańca" był w XVIII wieku tzw. "Wielki" Louis Dupré, a tuż po nim GAETANO VESTRIS oczywiście, nie zaś jego syn Auguste. Rzeczywiście są tacy, którzy i jemu przydają takie miano, twierdząc że przejął je w spadku po ojcu, ale bardziej prawdopodobne, że Auguste po prostu korzystał z "boskiej" legendy Gaetana. A skąd ci "bogowie tańca"? Były to czasy kiedy taniec męski zdecydowanie dominował balecie nad czysto dekoracyjnym i nadto przykrytym kostiumem, a do tego dość monotonnie traktowanym tańcem kobiet. I to przede wszystkim wdzięcznie, dynamicznie i wyraziście tańczący mężczyzna ekscytował i fascynował ówczesną widownię. Dlatego pojawiło się we Francji i powtarzane było w całej Europie pretensjonalne dziś określenie "le dieu de la danse".
Później przez wiele lat nikogo nie nazywano już „bogiem tańca”, bo na całe stulecie tancerki odebrały w balecie zainteresowanie tańczącemu facetowi. Przywrócił je dopiero Wacław Niżyński, wspierany umiejętną promocją jaką zapewniał mu Sergiusz Diagilew. W tym sensie Niżyński stał się więc bez wątpienia takim "bogiem tańca" we francuskim XVIII-wieczym rozumieniu. A nawet w to uwierzył, czemu dał dowód w swoich niekontrolowanych zdrowym rozsądkiem dziennikach. Wspomniany gdzieś tutaj Serge Lifar był niestety tylko mdłym odbiciem mitu Niżyńskiego, zatem nie mógł nawet pretendować do miana "boga tańca". Był za to :smile: megalomanem, więc nie wykluczone, że sam przypisywał sobie taki splendor.
Ostatnim wielkim artystą, który ponownie zafascynował świat tańcem męskim w balecie był bez wątpienia Rudolf Nuriejew. Jego legendę budowały zresztą także inne sprawy. Dlatego właśnie określano go czasem "bogiem tańca" na wzór Dupré, Vestrisa i Niżyńskiego. Za jego czasów tańczący mężczyźni zapanowali już jednak w balecie szerzej i na trwałe, do czego walnie przyczynił się Maurice Béjart całą swoją twórczością choreograficzną, i nie tylko on zresztą. Dlatego wszyscy inni wspaniale tańczący faceci, z Barysznikowem włącznie, nie mieli już nic "boskiego" do robienia w balecie, jak dotąd oczywiście. Pojawiały się po prostu wciąż nowe męskie indywidualności, prześcigały się w mistrzostwie technicznym i zaspokajały swoim jestestwem na scenach oczekiwania współczesnej publiczności baletowej. I to tyle mojego przypomnienia :wink: z odrobiną interpretacji dobrze znanych faktów i zjawisk w tym temacie.
