Ogromnie
żałuję, że niespodziewany wyjazd uniemożliwił mi obejrzenie tego „Demona”. Czytając wpisy Idris i Kasi widzę, że wiele straciłem. Bilety odstąpiłem znajomym, którzy też byli pod wrażeniem artystów raczej niż spektaklu. Mam nadzieję, że powtórzą tę obsadę w przyszłym sezonie... Mnie pozostaje (do czasu nowych wrażeń) wspomnienie Vladimira Yaroshenki w „Dziadku do orzechów” z Yuką Ebiharą u boku. A było uroczo, bo to książę jakich mało – od pierwszego wejścia na scenę aż do ostatniej kurtyny. Z tym jego wytwornym umiarem, emanującą skromnością, dyskretnie skrywaną satysfakcją z zasłużonych oklasków, a na koniec z podziękowaniem partnerce eleganckim skłonem i pocałunkiem w rękę (bez nietaktownego szarpania w górę). To jest klasa, model godzien naśladowania przy panoszących się teraz wszędzie 
wzajemnych gratulacjach, brawach, uściskach, cmokach, a nawet całuskach przesyłanych publiczności. Ot, co znaczy kultura osobista, poczucie gustu i smaku![/quoteae]Naprawdę uwielbiam czytać Twoje wypowiedzi, Ali.
Czy ktoś z Was był na Śnie w piątek (z VY jako Tezeuszem/Oberonem)?
Trudno mi cokolwiek powiedzieć, bo mimo ostatniego (i drogiego) biletu, miałam słabe miejsce i ludzie wokół bardzo przeszkadzali mi w oglądaniu (nawet zwróciłam uwagę, bo już nie mogłam wytrzymać), więc odbiór miałam średni.
Ale tak bardzo kocham SNL, że nawet w tych niesprzyjających okolicznościach zawsze coś dobrego wyniosę dla siebie... w sensie wrażeń, nic z teatru nie wynosiłam poza obsadówką.
Oberon nie złapał róży rzuconej przez Puka ale jestem skłonna wybaczyć
P.S. Szkoda, że nie widziałeś, Ali, naszego Klaudiusza, bardzo ciekawa byłabym Twoich wrażeń..
zwłaszcza, bo wyjątkowo cenię tę jego kreację i mógłbym oglądać ją wielokrotnie. W ogóle żal, że te genialne choreografie zebrane teraz w wieczorze „Perły XX wieku” (i pomijając szczegóły znakomicie wykonywane przez PBN!!!) pojawiają się tak rzadko w repertuarze Teatru Wielkiego. Doprawdy, Yaroshenko jest tam wspaniałym Wybrańcem u Béjarta, ale też rasowym solistą w balecie Forsythe'a. Z tą jego ekspresyjną burzą włosów, wyrazistością gestu i wrażliwością w ciele przypomina mi w "Święcie" niezapomnianego Jorge Donna - jego urodę sceniczną, siłę osobowości i wiarygodność kreacji tanecznej, słowem jest uosobieniem ideału Béjartowskiej estetyki tańczącego mężczyzny. A przy tym wszystkim Vladimir jest przecież lepszym tancerzem od ikony Baletu XX Wieku Béjarta - choćby o rozwój techniczny całego pokolenia. Szkoda, że minął się w czasie z największym (dla mnie) magiem baletu ubiegłego stulecia, bo przy odrobinie szczęścia mógłby pewnie zostać u niego następcą Donna, jakiego po nim chyba już u Béjarta nie było.