Mam nadzieję, że wybaczycie mi tym razem mój post pod postem, bo w przeciwnym razie całkiem możliwe, ze musiałabym czekać z rok na pojawienie się nowych wrażeń po kolejnym przyjeździe Sanktpetersburskiego teatru baletu do Polski;)
Przede wszystkim, to zapomniałam bardzo pogratulować Kasi G. jej bardzo udanego opisania i może nawet próby podsumowania sztuki Ejfmana, które znalazło się w programie "Oniegina"

Naprawdę czytałam z przyjemnością, bardzo merytoryczne i świetnie wybrane zagadnienia, które rozpatrywałaś i dużo ciekawych niby to drobiazgów, a jednak bardzo ważnych rzeczy, które tworzą właśnie takie swoiste smaczki, jakie każdy lubi czytać

I poza tym bardzo się ucieszyłam, że zajęłaś się również omówieniem symbolicznej strony elementów jego spektakli, naprawdę świetna sprawa.
Poza tym cóż - mam nadzieję, że przyjmiecie mnie do grona zagorzałych wielbicieli Ejfmana i choć na razie miałam kontakt tylko z jego największymi dziełami (ale za to ile do odkrycia dzięki temu jeszcze przede mną!), oraz z "Onieginem" to wciągnął mnie dopiero wtedy, kiedy poznałam jego spektakl na żywo.. Przyznaję, że wcześniej z różnych powodów ociągałam się z pójściem do teatru na jakiś jego spektakl - chyba miałam wrażenie, że nawet jak zagraniczny choreograf, ale przyjeżdża do Polski, to nie ma on prawdopodobnie nic ciekawego do zaoferowania, a tu nagle bach.. i takie zaskoczenie. Cieszę się, że udało mi się nareszcie zerwać z tym smętnym stereotypem
Zresztą proces mojego stopniowego odwracania się od typowej klasyki, właśnie bardziej w stronę neoklasyki i baletu współczesnego rozpoczął się już dawniej, a przypieczętował go właśnie Ejfman z "Rosyjskim hamletem" na czele. Tym fantastycznym dziełem zachwyca się niepomiernie nawet moja polonistka (pani profesor przyznała nawet, ze właśnie dzięki Ejfmanowi marzy o wybraniu się na reżyserię światła!). Spóźniona ze mnie wielbicielka co prawda w stosunku do was, aczkolwiek zapewniam, że na pewno wierna i wytrwała, bo jeśli tylko coś wryje mi się w pamięć i w serce; jako wiekopomne, nadzwyczajne, przełomowe, niezapomniane, żadnego odwrotu już nie ma.
PS. Swoją drogą, bardzo chętnie poczytałabym wspomniane prace magisterskie dotyczące jego twórczości.. miał je ktoś może w ręku, może chociaż przeglądał?
